Όταν και η εξαθλίωση έχει «τρίτη» θέση και δημιουργεί... μπαμπούλες

© AFP 2022 / Louisa GouliamakiΠρόσφυγας στη Λέσβο
Πρόσφυγας στη Λέσβο - Sputnik Ελλάδα
Το πρόβλημα για τους Αφρικανούς όμως δεν είναι μόνο οι συνθήκες ή ότι για να κάνουν μπάνιο δεν μπαίνουν στο Κέντρο της Μόριας, αλλά σε ένα χωράφι 30 μέτρα μακριά από τον καταυλισμό με παγωμένο νερό, κι αυτό από ένα λάστιχο.

Ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου που η κοινή γνώμη αρέσκεται να διχάζεται ανάμεσα σ' εκείνους που θέλουν να σκορπούν σοκολατάκια και καρδούλες κι εκείνους που καταδικάζουν τη βιομηχανία του έρωτα, ο καθολικός ναός Μεταστάσεως της Θεοτόκου της Μυτιλήνης «γέμισε μαύρους», όπως έλεγαν στην αγορά. Κάτι που συμβαίνει κάθε Κυριακή τα τελευταία χρόνια.

Η καθολική Εκκλησία συγκεντρώνει πλήθος πιστών Αφρικανών προσφύγων που μένουν στον καταυλισμό της Μόριας στη Λέσβο.

Τα βλέμματα απλώς έγιναν πιο έντονα και περίεργα φέτος λόγω του εορτασμού του καθολικού Ναού, ο οποίος φυλάσσει μέρος των λειψάνων του Αγίου Βαλεντίνου και λόγω της ημέρας, ντόπιοι και ξένοι, καθολικοί και ορθόδοξοι, «λευκοί» και «μαύροι» βρέθηκαν σε μια κοινή προσευχή.

Με απορία αρκετοί θιασώτες των θεωριών συνωμοσίας, σάστισαν: «Είναι δυνατόν αυτοί που θέλουν να ισλαμοποιήσουν τη χώρα μας και την Ευρώπη, αυτοί οι μαύροι, να είναι χριστιανοί;»

Ο καθολικός παπάς Ilya Dede, 32 ετών από τη λαϊκή δημοκρατία του Κονγκό βρίσκεται 15 μήνες στο κέντρο της Μόριας.

Κάθε μεσημέρι στις 12 και κάθε απόγευμα στις 5 ο καθολικός ιερέας κάνει κήρυγμα στους πιστούς Αφρικανούς: «Πριν από έναν χρόνο ξεκινήσαμε να προσευχόμαστε, υπήρχε αυτή η ανάγκη. Γιατί πεινάει ο κόσμος, θέλει να φύγει από το νησί, να πάει σε μια ειρηνική χώρα και φοβάται. Μας δίνει δύναμη ο Θεός να προχωράμε. Χρειάζεται να δώσουμε υπομονή μεταξύ μας. Έχω πίστη στο Θεό, θα μας βοηθήσει».

Δυστυχώς για τους Αφρικανούς πρόσφυγες και μετανάστες δεν επιφυλάσσεται μόνο ο βολικός ρόλος του «μπαμπούλα» που «θα μας ισλαμοποιήσει». Ρόλος που τους επιβάλλουν φαιδροί πατριδοκάπηλοι και εθνικιστές, αλλά και μια θέση στην εξαθλίωση: η χειρότερη.
Καθώς, όπως φαίνεται, ακόμα και στην απελπισία, τον εγκλωβισμό και την απόγνωση υπάρχουν διακρίσεις.

Δέκα μήνες μένει στη σκηνή των Αφρικανών ο Lila Due, 52 ετών από το Κονγκό: «Ο Θεός θα με βοηθήσει το ξέρω, όλους μας θα μας βοηθήσει να φύγουμε από δω. Κανείς δεν ξέρει τι γίνεται στο Κονγκό, ότι έχουμε πολέμους όλη την ώρα. Εγώ έφυγα γιατί είχα πρόβλημα με την κυβέρνηση, με καταδιώκει. Πήρα το αεροπλάνο, πήγα στην Τουρκία και από κει με βάρκα έφτασα στο νησί».

Το πρόβλημα για τους Αφρικανούς όμως δεν είναι μόνο οι συνθήκες ή ότι για να κάνουν μπάνιο δεν μπαίνουν στο Κέντρο της Μόριας, αλλά σε ένα χωράφι 30 μέτρα μακριά από τον καταυλισμό με παγωμένο νερό, κι αυτό από ένα λάστιχο.

Είναι και ο φόβος. Όπως εξηγεί ο David Banu, 27 ετών από το Καμερούν: «Εμείς φοβόμαστε την αστυνομία, γιατί εκείνη μας φοβάται επειδή είμαστε μαύροι. Σε όποια διένεξη γίνει με Άραβες, θα φταίνε οι μαύροι, στις προληπτικές συλλήψεις προηγούνται οι μαύροι».
Η Διεθνής Αμνηστία πρόσφατα επεσήμανε ότι αρκετοί αιτούντες άσυλο που μένουν στη Μόρια μένουν εγκλωβισμένοι στη Λέσβο, μετά την κοινή δήλωση ΕΕ- Τουρκίας, για δύο χρόνια. Η συντριπτική πλειοψηφία από αυτούς, είναι Αφρικανοί.

«Όσοι είναι από το Αφγανιστάν φεύγουν πρώτοι, εμείς που είμαστε από το Κονγκό, και άλλοι από χώρες της Αφρικής μένουμε τελευταίοι. Το φαγητό είναι χάλια. Κι αν μαλώσει κάποιος μαύρος στην ουρά για το φαγητό με Άραβα, θα φταίει ο μαύρος. Και θα σταματήσει βίαια η διανομή του φαγητού. Κι ύστερα μας λένε οι ντόπιοι ότι οι Ευρωπαίοι μάς ταΐζουν» προσθέτει ο Banu για να καταλήξει: «Ακόμα και στις συνεντεύξεις στην υπηρεσία Ασύλου, είμαστε οι τελευταίοι. Μας λένε μετανάστες, ενώ προερχόμαστε από εμπόλεμες ζώνες, εμφύλιες συρράξεις και είμαστε πρόσφυγες».

Χύθηκε πολύ μελάνι στην Ευρώπη για να επικρατήσει ο όρος του πρόσφυγα και του μετανάστη έναντι του παράνομου ή αλλιώς λαθρομετανάστη.

Για τον καθηγητή Ανθρωπολογίας, Ευθύμιο Παπαταξιάρχη (2016, σ. 7-28) το 2015 υπήρξε η χρονιά της ανατροπής: από το «μεταναστευτικό» περάσαμε στο «προσφυγικό» ζήτημα.

Αυτό που έκανε τη διαφορά για τον κ. Παπαταξιάρχη μέσα στο 2015 ήταν ότι «η βούλησή (σ.σ. των ταξιδιωτών) να κινηθούν προς το εσωτερικό της ΕΕ βρήκε ανταπόκριση στην πολιτική των ανοιχτών συνόρων που για ένα διάστημα ίσχυσε στην ΕΕ, με αποτέλεσμα να βρίσκουν διαδρόμους για να συνεχίζουν το ταξίδι τους».

Αυτοί είναι και η ειδοποιός διαφορά: «Οι εκτοπισμένοι άνθρωποι που φτάνουν στην Ελλάδα το 2015, παραμένουν πάνω απ' όλα ταξιδιώτες. Αντιμετωπίζουν την Ελλάδα ως χώρα transit και εν τέλει καταφέρνουν να διέλθουν από τη χώρα μας προς βόρειους προορισμούς. Η κατηγοριοποίησή τους εν τέλει ως προσφύγων τους απάλλαξε από την "παρατυπία" και την "ετερότητα"».

Έκτοτε όμως, πέρασαν τρία χρόνια. Και δύο από την κοινή δήλωση ΕΕ- Τουρκίας. Κι όπως ο ίδιος ο Παπαταξιάρχης παρατήρησε, οι αρκετές χιλιάδες προσφύγων που εγκλωβίζονται στην Ελλάδα από τον Απρίλιο του 2016 δημιουργούν μια νέα κατάσταση.

Οι πρόσφυγες «εκπίπτουν» από την κατηγορία της «προσφυγιάς» και ως επισκέπτες που τείνουν να μείνουν μόνιμα μετατρέπονται στον κοινό νου σε μετανάστες. Ανεκπλήρωτο όνειρο έμεινε και το Νόμπελ Ειρήνης που δεν δόθηκε στις γιαγιάδες και τους ψαράδες της Λέσβου που κατέστησαν τ' ακριτικό νησί γνωστό στην υφήλιο.

Πλάι στις προσδοκίες που ματαιώθηκαν αναβιώνει η ρητορική της ξενοφοβίας και της μισαλλοδοξίας σε βάρος του ανθρωπισμού και της αλληλεγγύης. Τα fake news που μπλέκουν πρόσφυγες με μονταρισμένα κατεστραμμένα ξωκλήσια πολλαπλασιάζονται και μαζί τους ο διχασμός επιστρέφει. Οι «αλληλέγγυοι» και οι «μαύροι» κατηγορούνται για την πτώση του τουρισμού στα νησιά. Και εν τέλει κάποια στατιστικά στοιχεία δεν κάνουν διακρίσεις: Οι δευτεροβάθμιες επιτροπές ασύλου, σύμφωνα με τα στοιχεία του ελληνικού Συμβουλίου για τους πρόσφυγες απέρριψαν το 99% των αιτούντων άσυλο.

Τι μένει; Η κοινή προσευχή, ότι «Και οι τελευταίοι έσονται πρώτοι» στη Γη της Επαγγελίας…

Ροή ειδήσεων
0
Για τη συμμετοχή στη συνομιλία,
συνδεθείτε ή εγγραφείτε.
loader
Συνομιλίες
Заголовок открываемого материала