Κόσμος - Sputnik Ελλάδα
Κόσμος
Διεθνείς ειδήσεις από όλο τον κόσμο. Άρθρα και αναλύσεις για όλα όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη, την Μέση Ανατολή, τη Ρωσία, τις ΗΠΑ, την Ασία και τον υπόλοιπο κόσμο.

Μητέρα Αντρέι Στένιν: Όταν έφυγε για την Ουκρανία σκέφτηκα ότι μπορεί να έχανα το παιδί μου

© Sputnik / Alexander Vilf / Μεταφορά στο αρχείο φωτογραφίαςΑπό τελετή στη μνήμη του Στένιν
Από τελετή στη μνήμη του Στένιν - Sputnik Ελλάδα
Η Τρίτη σηματοδοτεί την πέμπτη επέτειο του τραγικού θανάτου του Αντρέι Στένιν, του ειδικού ανταποκριτή – φωτορεπόρτερ του Sputnik. Ο Αντρέι Στένιν σκοτώθηκε ενώ κάλυπτε τις συγκρούσεις στην ανατολική Ουκρανία. Η μητέρα του, Βέρα, μοιράστηκε τις μνήμες από τον γιο της και μίλησε για την αφοσίωσή του στο επάγγελμά του, αυτό του φωτορεπόρτερ.

Λίγο μετά την άφιξή του στην ανατολική Ουκρανία για να καλύψει τις συγκρούσεις, ο Αντρέι Στένιν, που ειδικεύεται στην καταγραφή της ανθρωπιστικής πλευρά των ατυχημάτων, των ταραχών, των στρατιωτικών επεμβάσεων και των ένοπλων συγκρούσεων, που προηγουμένως είχε εργαστεί σε μέρη όπως η Συρία, η Λωρίδα της Γάζας και η Λιβύη, σταμάτησε να επικοινωνεί με το γραφείο σύνταξης στις 5 Αυγούστου 2014.

Αρκετές ημέρες μετά, το Κίεβο ανακοίνωσε την εξαφάνιση του φωτορεπόρτερ. Εν μέσω υποψιών ότι ο Στένιν μπορεί να είχε τεθεί υπό κράτηση από τις ουκρανικές αρχές, ξεκίνησαν διαμαρτυρίες, #FreeAndreiStenin, σε όλο τον κόσμο.

Αντρέι Στένιν - Sputnik Ελλάδα
Ελλάδα
Η ελληνίδα νικήτρια του διαγωνισμού Andrei Stenin 2017: Ήταν μια ηθική ανταμοιβή

Διάφοροι αξιωματούχοι και ομάδες εξέφρασαν την ανησυχία τους για την τύχη του, συμπεριλαμβανομένων του εκπροσώπου στα ΜΜΕ του ΟΟΣΑ Ντούντζα Μιγιατόβιτς, της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων (IFJ) και των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα (RSF).

Σχεδόν έναν μήνα μετά την εξαφάνιση του Στένιν, χωρίς να υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με το πού βρίσκεται, ανακοινώθηκε ότι ο Στένιν είχε σκοτωθεί στην περιοχή του Ντόνετσκ στην ανατολική Ουκρανία στις 6 Αυγούστου. Το αυτοκίνητο που οδηγούσε είχε χτυπηθεί ενώ μετέβαινε σε δημοσιογραφική αποστολή, η καμένη σορός του βρέθηκε αργότερα σε λεωφόρο.

Στην Πέμπτη επέτειο του τραγικού θανάτου του φωτορεπόρτερ, η μητέρα του Βέρα Στενίνα, μοιράστηκε αναμνήσεις από τον γιο της.

Έχετε περάσει πολλά. Ξέρω ότι έρχεστε κατευθείαν από το νεκροταφείο, αισθάνεστε καλύτερα τώρα;

Ναι, μόλις κατέβηκα από το τρένο, ήμουν στο νεκροταφείο. Έχω αυτή την παράδοση όταν έρχομαι (σ.σ. στη Μόσχα) πρέπει να επισκεφθώ τον τάφο του Αντρέι στο νεκροταφείο Troyekurovskoye. Τότε αισθάνομαι καλύτερα, μπορώ μετά να κάνω τις δουλειές μου. Έτσι, ήμουν εκεί σήμερα, του είπα πού θα ερχόμουν.

Καταφέρνετε να έρθετε συχνά;

Έρχομαι (σ.σ. στη Μόσχα) τρεις φορές τον χρόνο, τον Δεκέμβριο για τα γενέθλιά μου, τον Απρίλιο – ήταν Απρίλιος όταν είδα τελευταία φορά τον Αντρέι όταν τον ξεπροβόδισα στον σταθμό του Γιάροσλαβ - και στις 6 Αυγούστου, την ημέρα που πέθανε.

© Sputnik / Evgeny OdinokovΗ μητέρα του Αντρέι Στένιν, Βέρα
Μητέρα Αντρέι Στένιν: Όταν έφυγε για την Ουκρανία σκέφτηκα ότι μπορεί να έχανα το παιδί μου - Sputnik Ελλάδα
Η μητέρα του Αντρέι Στένιν, Βέρα

Μιλήσαμε ήδη με τους φίλους και τους συναδέλφους του Αντρέι. Όλοι μιλούν με τα καλύτερα λόγια γι’ αυτόν, λένε ότι ήταν καλός και πιστός φίλος, ότι ήταν πολύ ήρεμος, λογικός και έξυπνος. Μπορείτε να μας πείτε πώς ήταν ως παιδί;

Πώς ήταν σαν παιδί; Τον θυμάμαι. Όταν τελείωσε το σχολείο έφυγε για το πανεπιστήμιο, δεν ξέρω πολλά για εκείνη την περίοδο. Αλλά όταν ήταν παιδί, ήταν το παιδί που ήταν πιο κοντά στη μητέρα, λοιπόν… Πώς ήταν; Γι’ αυτόν η μητέρα ήταν πάνω από όλους. Μετά ερχόταν ο πατέρας, η γιαγιά, η γιαγιά Κίρα, μέναμε μαζί. Του άρεσε να είναι μόνος του.

Δεν ήταν άτακτος, λοιπόν;

Ναι. Λάτρευε να είναι μόνος του όταν είχαμε καλεσμένους, ήταν σιωπηλός σαν ποντίκι. Ήταν κάπου και σκάλιζε πράγματα ή διάβαζε. Αγαπούσε πολύ τα βιβλία. Μου έλεγε πάντα «μαμά, διάβασέ μου μερικά παραμύθια». Έτσι, του διάβαζα πριν κοιμηθεί. Λάτρευε τα βιβλία, μετά φυσικά είχε τα δικά του, φιλοσοφικά, δυσνόητα όπως λένε. Όχι παραμύθια. Δεν διάβαζε αστυνομικά. Λάτρευε τον Solzhenitsyn, πάντα διάβαζε βιβλία του όταν επέστρεφε σπίτι. Του άρεσε πάρα πολύ η Ιστορία. Η δασκάλα του στο νηπιαγωγείο μου είχε πει κάποτε «περιμένουμε τον Αντρέι να έρθει και να μας πει μερικές ιστορίες». Σηκωνόταν και έλεγε ιστορίες, παραμύθια και άλλα. Και τα παιδιά τον άκουγαν.

Από τη σειρά φωτογραφιών για την μετεκλογική ένταση στην Κένυα του Λουίς Τάτο από την Ισπανία. «Top News», 1η θέση - Sputnik Ελλάδα
Οι νικητές του διαγωνισμού δημοσιογραφικής φωτογραφίας Αντρέι Στένιν 2018

Έφτιαχνε τις δικές του ιστορίες;

Δεν νομίζω. Νομίζω ότι διηγούταν ότι του είχα διαβάσει. Στα παιδιά άρεσε να τον ακούν. Είχαμε μία καλή δασκάλα στο δημοτικό, τη Ναντίτζντα Αλεξάντροβα Κοτζίρεβα. Ακόμα συναντιόμαστε μερικές φορές. Του άρεσε το σχολείο, διάβαζε και η δασκάλα του μιλούσε με τα καλύτερα. Και μετά ήρθαν κι άλλοι δάσκαλοι …και στην τελική ήταν περισσότερο των ανθρωπιστικών ιδεών.

Ναι, μπορείς να το καταλάβεις αυτό από τα κείμενά του.

Ναι, του αρέσαν περισσότερα τα ανθρωπιστικά. Ακόμα και σήμερα, όταν παίρνω τα βιβλία του, μου είναι τόσο αγαπημένα. Βλέπω ότι κάποιες φορές είχε υπογραμμίσει κάτι, κάποιες σκέψεις, υπάρχουν σημειώσεις στο περιθώριο. Κρατούσε ημερολόγιο από μικρός. Αλλά εξαφανίστηκαν. Εξαφανίστηκαν μόλις μπήκε στο πανεπιστήμιο, ίσως να υπήρχαν πολλά ενδιαφέροντα πράγματα σε αυτά. Είδα τα ημερολόγιά του μόνο μετά τον θάνατό του, είδα τι είχε στις σημειώσεις του. Κρατούσε σημειώσεις, ημερολόγια… Δεν μπορούσα καν να σκεφτώ ότι ήταν του γιου μου. Όλες οι σημειώσεις ήταν τόσο έξυπνες και σκεφτόταν για τη ζωή… Δεν ξέρω…

© Sputnik / Valery Melnikov / Μεταφορά στο αρχείο φωτογραφίαςΟ φωτορεπόρτερ Αντρέι Στένιν
Μητέρα Αντρέι Στένιν: Όταν έφυγε για την Ουκρανία σκέφτηκα ότι μπορεί να έχανα το παιδί μου - Sputnik Ελλάδα
Ο φωτορεπόρτερ Αντρέι Στένιν

Και αν διαβάζατε τι έγραφε στα κοινωνικά δίκτυα, η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι τόσο ενδιαφέρουσα, οι φωτογραφίες με τόση ευαισθησία. Ήταν τόσο ωραία γραμμένα…

Για να είμαι ειλικρινής δεν το γνώριζα αυτό. Συνηθίζαμε να του λέμε να διαβάζει, όλοι μας, εγώ ο πατέρας του, η γιαγιά του. Και αυτός, φτωχό μου παιδί (γελάει)… φαίνεται ότι τελικά όντως διάβαζε! Αλλά μελετούσε μόνο ό,τι τον ενδιέφερε.

Γι’ αυτό ήταν τόσο έξυπνος, επειδή του δίνατε κίνητρο.

Πάντα διάβαζε βιβλία, συνέχεια. Είχε μία βιβλιοθήκη σπίτι και συγγενείς μας δούλευαν σε βιβλιοπωλείο, έτσι είχε πρόσβαση στους κλασικούς και ορισμένα καλά βιβλία. Όπως θυμάμαι, η γιαγιά του συνήθιζε να διαβάζει εφημερίδες συνέχεια… Σε όλους μας αρέσει το διάβασμα, γι’ αυτό δεν ήταν μαθηματικός, αλλά… (αναστενάζει).

Ως παιδί του άρεσαν τα αθλήματα;

Τα αθλήματα; Προσπάθησα να τον κάνω να ενδιαφερθεί με την κολύμβηση. Πήγε στην πισίνα και έμαθε να κολυμπάει. Μετά πήγε σε ομάδα μοντελισμού αεροσκαφών, έφτιαξε μερικά. Είχε καλό δάσκαλο εκεί. Αλλά για αθλήματα, δεν ξέρω. Φαίνεται ότι αυτός και τα αγόρια – η οικογένεια Μπουγιάνοφ ζούσε στο σπίτι μας, είχαν δύο αγόρια- είχαν πάει και είχαν κάνει ράφτινγκ σε κάτι λίμνες, η μητέρα των αγοριών είχε βρει κάτι σημειώσεις που το ανέφεραν. Δεν τον ξέραμε αυτό, δεν τον παρακολουθούσαμε και ο,τιδήποτε μπορούσε να συμβεί. Έτσι, πήγε κάπου για ράφτινγκ, έλειπε από το σπίτι, δεν το ξέραμε αυτό. Έπειτα έφτιαξαν δενδρόσπιτα …τα αγόρια είναι αγόρια.

Οπότε δεν σας έλεγε και πολλά;

Ναι. Στην οικογένειά μας, όλοι ήταν κάπως κλειστοί. Τώρα μπορώ πλέον να ανοιχτώ λίγο, ίσως με τα χρόνια. Ο πατέρας του ήταν κλειστός. Δεν έλεγε περισσότερα από μία λέξη. Όλοι μας ήμασταν κάπως έτσι. Της γιαγιάς του της άρεσε να μιλάει (γέλια). Ήταν καλή η πεθερά μου. Όταν επέστρεφε σπίτι, μετά από μία συνάντηση, καθόταν με το λάπτοπ ή ένα βιβλίο και αυτό ήταν όλο. Αν τον ρωτούσες κάτι που τον ενδιέφερε, θα απαντούσε, αλλιώς δεν θα απαντούσε. Μιλούσε ωραία. Μία φορά ανοίχτηκε όταν είχα έρθει εδώ (σ.σ. στη Μόσχα). Μου άρεσε ο τρόπος που μιλούσε, ήταν αυτοδίδακτος, δεν μπορούσε να πληρώσει για την εξέλιξή του. Πέρασε τα πάντα.

© AFP 2022Αντρέι Στένιν
Μητέρα Αντρέι Στένιν: Όταν έφυγε για την Ουκρανία σκέφτηκα ότι μπορεί να έχανα το παιδί μου - Sputnik Ελλάδα
Αντρέι Στένιν

Οι συνάδελφοί του είπαν ότι ήταν πολύ ενθουσιώδης. Όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με τις μοτοσυκλέτες, μελέτησε τα πάντα για το ζήτημα. Όταν αποφάσισε να γίνει φωτογράφος, μελέτησε τα πάντα και έγινε.

Ναι, αν ξεκινούσε κάτι το έφτανε ως το τέλος. Κάποτε τον περίμενα στο Μπελορούσκι, όπου νοίκιαζε ένα διαμέρισμα. Παρακολουθούσα. Οδηγούσε μοτοσυκλέτα, πέρασε σχεδόν δύο ώρες να παίζει μαζί της μέχρι που την έφτιαξε. Μου έκανε έκπληξη πόσο υπομονή είχε. Την έφτιαξε και συνέχισε. Αυτό ήταν. Μου έριξε και μία ματιά, είδε που η μάνα του τον παρακολουθούσε. Ξέρετε, ήταν τόσο ωραίο να τον κοιτάζω.

Ανεβήκατε στη μηχανή μαζί του;

Όχι, για εμένα φώναζε ταξί και συνόδευε το αυτοκίνητο για να δείξει στον οδηγό που να πάει. Ο οδηγός έλεγε «κοίτα το παιδί σου!» και φυσικά εγώ ήμουν περήφανη! Ίσως γι’ αυτό κλαίω πέντε χρόνια.

Τον αποτρέψατε από το να δουλεύει σε επικίνδυνες περιοχές;

Όχι. Δεν το γνώριζα αυτό. Δεν μιλούσε πολύ. Δεν τηλεφωνούσε πρώτος, αλλά έπρεπε να ακούσω τουλάχιστον μία λέξη. Έτσι του τηλεφωνούσα, τον ρωτούσα για τον καιρό και την υγεία του. Από τη φωνή του μπορούσα να καταλάβω ότι όλα ήταν καλά, έτσι, δεν μου μιλούσε αυτός γι’ αυτά. Ήταν πολύ χαρούμενος όταν άρχισε να εργάζεται για το RIA Novosti. Μετά, πάλι, δεν μου τηλεφωνούσε για πολύ καιρό. Δεν υπήρχε κανένα τηλεφώνημά του. Τότε του τηλεφωνούσα εγώ και έλεγε ότι ήταν στη Συρία. «Θεέ μου! Ο γιος μου είναι στη Συρία!» δεν το ήξερα. Τότε έμαθα ότι εργαζόταν σε επικίνδυνες περιοχές.

Πώς αισθανθήκατε τότε;

Δεν ήξερα ότι γινόταν πόλεμος τότε εκεί. Δεν παρακολουθούσα ειδήσεις τότε. Σήμερα, παρακολουθώ πολύ, έχω έννοια για τους δημοσιογράφους. Όταν έφυγε για την Ουκρανία, υπήρξε η σκέψη ότι θα μπορούσα να χάσω το παιδί μου όταν άρχισαν να σκοτώνουν δημοσιογράφους, τον Βολόσιν, τον Κόρνελιουκ. Και πάλι, δεν ήξερα ότι ήτα εκεί. Με αποχαιρέτισε και έφυγε. Μου έδωσε ένα λάπτοπ και άρχισα να τον παρακολουθώ. Αν έβλεπα τις φωτογραφίες του σήμαινε ότι ήταν ζωντανός και όλα ήταν καλά.

Πώς μάθατε τι συνέβη;

Είχα μάθει ότι είχε ξεκινήσει δίωξη των δημοσιογράφων στην Ουκρανία. Έμαθα ότι καταζητούνταν. Μετά συνειδητοποίησα ότι αυτό ήταν επικίνδυνο. Θυμάμαι που του τηλεφώνησα στις 17 Ιουλίου. Ήταν τόσο χαρούμενος, μου είπε ότι είχε καταλύσει σε ένα hostel. Όπως κατάλαβα ήταν στο Σλάβγιανσκ. Μετά μου έστειλε κάποιες φωτογραφίες όπου ήταν με ένα αγόρι. Ήμουν ικανοποιημένη. Και μετά ήρθε ο Ιούλιος… Είχα μία αίσθηση ότι δεν ήμουν ζωντανή, ότι ήμουν άδεια. Και μετά στις 6 Αυγούστου με πήρε τηλέφωνο η αδερφή μου. Για κάποιο λόγο, τηλεφώνησε πολύ νωρίς περίπου στις πέντε το πρωί. Η αδερφή μου, η Νάντια, μου είπε ότι οι ειδήσεις έλεγαν ότι ο δημοσιογράφος Αντρέι Στένιν εξαφανίστηκε.

© Sputnik / Damir BulatovΟ Αντρέι Στένιν
Μητέρα Αντρέι Στένιν: Όταν έφυγε για την Ουκρανία σκέφτηκα ότι μπορεί να έχανα το παιδί μου - Sputnik Ελλάδα
Ο Αντρέι Στένιν

Άνοιξα την τηλεόραση και έμαθα τα νέα. Δεν μπορούσα να τηλεφωνήσω για καιρό. Έφυγα στις 18 Αυγούστου. Όλες αυτές τις ημέρες ήμουν σαν θηρίο στο κλουβί. Δεν κοιμόμουν, η τηλεόραση ήταν συνέχεια ανοιχτή. Και η ενοχλητική μουσική, τα μηνύματα που τον έψαχναν, η φωτογραφία του. Μετά ήρθε η αδερφή μου. Δεν ήξερα ούτε πού να πάω, τότε τηλεφώνησα στο ειδησεογραφικό πρακτορείο. Η ανιψιά μου και εγώ ξεκινήσαμε, μας συνάντησαν εδώ και μας τακτοποίησαν. Εδώ στη Μόσχα, περιμέναμε για νέα περίπου έναν μήνα. Τότε τηλεφώνησε ο Ντμίτρι Κισέλιοφ και μου είπε ότι τον είχαν βρει. Στην αρχή ήταν περίπου 60% σίγουροι, αργότερα είπε ότι ήταν σίγουροι. Φυσικά είχα στήριξη. Είμαι ευγνώμων στο MIA Rossiya Segodnya και τους εργαζόμενούς του, μου έδωσαν πολύ στήριξη. Η κοπέλα του Αντρέι, η Βέρα, με στήριξε (παρότι χώρισαν πριν το ταξίδι του), οι γονείς της με στήριξαν επίσης. Ακόμα τηλεφωνεί ο ένας στον άλλο.

Πήγατε στο Ντονμπάς και κάνατε ένα μνημόσυνο εκεί.

Πήγα για πρώτη φορά τον Απρίλιο. Έχω πάει φυσικά μόνο μία φορά, θέλω να πάω άλλη μία, αλλά θα δούμε. Είναι πολύ κλειστή πόλη εξαιτίας του αποκλεισμού η της πολιορκίας, δεν ξέρω πώς να το αποκαλέσω. Στεναχωριέμαι γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Μου άρεσε πολύ η πόλη, ήταν πολύ καθαρή. Παρότι βομβαρδίστηκε την καθάρισαν πολύ γρήγορα. Μου έδειξαν τα σπίτια, το τοπικό μουσείο Ιστορίας όπου κατέρρευσε ολόκληρος τοίχος, οι αθλητικές εγκαταστάσεις επίσης χτυπήθηκαν. Η πόλη είναι ζωντανή φυσικά. Είναι πολύ όμορφη πόλη, οι άνθρωποι εκεί είναι καλοί. Επισκέφθηκα επίσης το σχολείο «Αντρέι Στένιν» στο Σνετζνόγε. Απήγγειλαν ποιήματα για εκείνον. Υπάρχει μουσείο αφιερωμένο για τον Αντρέι και δύο ακόμα άνδρες που επίσης σκοτώθηκαν, τους συμπεριφέρθηκαν πολύ ευγενικά. Δεν τον ήξεραν, αλλά το γεγονός ότι σκοτώθηκε εκεί… είδα ευγένεια.

Μετά πήγαμε στο σημείο που πέθανε ο Αντρέι, στον δρόμο Ντμίτροβκα. Υπάρχει ένα ξύλινο μνημείο, αλλά θέλουν να στήσουν ένα κανονικό. Φυσικά θέλω να ενημερωθώ για να μπορέσω να βοηθήσω. Φύτεψαν δύο σειρές με σημύδες εκεί. Φύτεψα κι εγώ δύο. Το σημείο του θανάτου του… Φυσικά, αν φανταστείς τι συνέβαινε εκεί… Ίσως μία ημέρα μάθουν. Όταν πλησιάζεις στο σημείο που σκοτώθηκε, συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει πραγματικά πουθενά να πας. Γύρω είναι η στέπα, δεν υπάρχει πουθενά να κρυφτείς.

Επιστρέφοντας πήγαμε στο νεκροταφείο Σαούρ. Υπάρχουν παντού φρέσκα λουλούδια, τιμούν πραγματικά τη μνήμη. Μπορώ να φανταστώ παιδιά να κάθονται στα υπόγεια, οι σκοτωμένοι – και ο Αντρέι είχε τέτοιες φωτογραφίες. Είναι δύσκολο να το φανταστείς αν δεν το έχεις δει.

Βλέπω ότι πολλά παιδιά πεθαίνουν στην ίδια ηλικία με τον Χριστό. Ο Αντρέι ήταν το ίδιο, ήταν 33 μισό. Ξέρετε του μιλάω όπως στην εικόνα. Με βοηθάει. Όταν ήμουν εκεί, στον τάφο του, σκέφτηκα: «Αυτό ήταν Αντρέι, σε αφήνω να φύγεις». Ήθελα πέντε χρόνια να τον συναντήσω, τον συνάντησα. Επισκέφθηκα το Ντονμπάς. Αλλά όχι, δεν μπορώ να αφήσω τον γιο μου να φύγει. Θα είναι μαζί μου μέχρι το τέλος. Προσπαθούσα να παραμείνω δυνατή, δεν ήθελα καθόλου δάκρυα αλλά τα νιώθω να ανεβαίνουν στα μάτια.

Ροή ειδήσεων
0
Για τη συμμετοχή στη συνομιλία,
συνδεθείτε ή εγγραφείτε.
loader
Συνομιλίες
Заголовок открываемого материала