11:20 23 ΜΑΡΤΙΟY 2019
Βενεζουέλα.

Βενεζουέλα, πρακτικές 19ου αιώνα!

© AFP 2019 / Federico Parra
ΑΠΟΨΕΙΣ
Λήψη σύντομου url
Δημήτρης Λιάτσος
Κρίση στη Βενεζουέλα (134)
0 20

Στη Βενεζουέλα διακυβεύεται το μέλλον συνολικά της Λατινικής Αμερικής. Ή επιβάλλεται το Σύνταγμα ή η κατάσταση εξοστρακίζεται στις πρακτικές του... 19ου αιώνα όταν τα αμερικανικά εκστρατευτικά τμήματα καθόριζαν ποιος θα κυβερνά στη μια ή την άλλη χώρα.

Μετά την ανακοίνωση του προέδρου Τραμπ και σειράς ηγετών χωρών της Λατινικής Αμερικής περί αναγνώρισης ως ηγέτη της Βενεζουέλας του Χουάν Γκουάιδο που έσπευσε να αυτοανακηρυχθεί… πρόεδρος στη θέση του νόμιμα εκλεγμένου στις εκλογές, Νικόλας Μαδούρο, έρχονται στη μνήμη πράγματα τα οποία δεν ήταν στην… επικαιρότητα τις προηγούμενες, «χορτάτες» δεκαετίες, τουλάχιστον για τον «δημοκρατικό» κόσμο. Ότι δηλαδή, ο τρόπος που δρουν οι επικυρίαρχοι του «δημοκρατικού» κόσμου δεν έχει αλλάξει σε τίποτα από τον τρόπο δράσης στο… 19ο αιώνα! Τότε, η Ουάσιγκτον έστελνε το «εκστρατευτικό σώμα» σε όποια χώρα δημιουργούσε πρόβλημα στο δυτικό ημισφαίριο και «έπειθε» τους ιθαγενείς ποιός πρέπει να τους… κυβερνά!

Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής έδωσαν ποτάμια αίμα, αν όχι για να απαλλαγούν, τουλάχιστον να μειώσουν το σφίξιμο της θηλειάς την οποία τους είχε περάσει στο λαιμό ο επικυρίαρχος γείτονας από το βορρά.

Μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πολέμου και τη νίκη των αντιφασιστικών δυνάμεων με επικεφαλής τη Σοβιετική Ένωση, η Λατινική Αμερική βαθμηδόν μετατράπηκε σε ένα κοινωνικό ηφαίστειο που έβγαζε επαναστατική λάβα σε διάφορες περιοχές της.

Η «έκρηξη» έγινε στην Κούβα, το «νησί της ελευθερίας», που βρίσκεται σε στενή ιμπεριαλιστική περικύκλωση επι τόσες δεκαετίες. Τα ονόματα των πρωτεργατών της κουβανικής επανάστασης, Ερνέστο Τσε Κουεβάρα και Φιντέλ Κάστρο, έχουν περάσει στο πάνθεον των λαϊκών ηγετών όλων των εποχών με παγκόσμια ακτινοβολία…

Οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ βυσσοδομούσαν, έκαναν τα πάντα για την ανατροπή του Φιντέλ, καταλάβαιναν ότι στην Κούβα κρατιέται άσβεστη η φωτιά της εξέγερσης την οποία έτρεχαν να σβήσουν οι πράκτορες τους πότε στη Χιλή, πότε στη Νικαράγουα, κ.α.

Η μεταλαμπάδευση της αντιμπεριαλιστικής φλόγας τα τελευταία 20 σχεδόν χρόνια πέρασε στη Βενεζουέλα με ηγέτη τον συνεχιστή της δόξας τού Τσε και άξιο μαθητή του Φιντέλ, τον Ούγκο Τσάβες…

Οι ιστορικοί του μέλλοντος (με τη βοήθεια των, προς το παρόν, απόρρητων εγγράφων που θα δοθούν στη δημοσιότητα), θα αποφανθούν για τον πρόωρο θάνατο του. Στη θέση του, τη φλόγα της μπολιβαριανής πορείας κρατά τα τελευταία χρόνια ο Μαδούρο. Με μια μαεστρία που δεν φθάνει στα επίπεδα της μαεστρίας του Τσάβες. Και όμως, παρά τις περιπέτειες με την πτώση της τιμής του πετρελαίου, παρά τη σκληρή εσωτερική αντίδραση κατάφερε να επανεκλεγεί στις τελευταίες προεδρικές με ένα αποτέλεσμα που δεν αμφισβητήθηκε από τον Οργανισμό Αμερικανικών κρατών όπου μετέχουν και οι ΗΠΑ. Αφού λοιπόν το αποτέλεσμα δεν αμφισβητήθηκε, τα κράτη-μέλη του Οργανισμού αυτού σύμφωνα με τον καταστατικό χάρτη, δεν έχουν δικαίωμα να χρησιμοποιούν μεθόδους πίεσης στη νόμιμα εκλεγμένη ηγεσία. Διότι αυτό είναι επέμβαση στα εσωτερικά άλλης χώρας!

Και να, πάλι εδώ οι διάφοροι «κανόνες» που έχουν σκαρφιστεί τα αμερικανικά επιτελεία ώστε να γράφουν στα «παλιά τους τα παπούτσια» τους νόμους και το Δίκαιο (διεθνές ή της κάθε χώρας), που σε παλιότερες εποχές είχε προσυπογράψει και η Ουάσιγκτον. Προσέξτε, αμέσως μετά του τουίτ Τραμπ έσπευσαν να αναγνωρίσουν τον… αυτοπρόεδρο (!) και μια σειρά ηγετών της περιοχής που βρίσκονται ανοικτά στο άρμα της Ουάσιγκτον. «Εργάστηκαν» ιδιαίτερα σχολαστικά οι αμερικανοί πράκτορες τόσο στη Βραζιλία όσο και στην Αργεντινή τα τελευταία χρόνια ώστε να έρθουν στην εξουσία πρόσωπα της αρεσκείας τους. Και να, οι ηγεσίες των δυο αυτών μεγάλων χωρών της Λ. Αμερικής με κάποιους ακόμα αποτελούν το πρόσχημα του Τραμπ ότι το δοτό τον «αναγνωρίζει η πλειοψηφία των ηγετών της περιοχής». Σύμφωνα λοιπόν με τους «κανόνες», έτσι πρέπει να γίνει…

«Μια τέτοια σκόπιμη και προφανώς επιμελώς προσχεδιασμενη δημιουργία μιας "δυαδικής εξουσίας" στη Βενεζουέλα, μαζί και ο σχηματισμός εναλλακτικού κέντρου λήψης αποφάσεων οδηγεί κατευθείαν στο χάος και την καταστρατήγηση της κρατικής υπόστασης της χώρας», αναφέρεται στην επίσημη ανακοίνωση του ρωσικού ΥΠΕΞ.

Η Μόσχα διακρίνει καθαρά «μια νέα επίδειξη πλήρους καταπάτησης των αρχών του Διεθνούς Δικαίου, μια προσπάθεια της Ουάσιγκτον να διαδραματίζει ρόλο ενός αυτόκλητου επιδιαιτητή της τύχης των άλλων λαών…».

Στη θέση των εμπρηστικών λόγων του Τραμπ η Μόσχα αντιπαραθέτει την έκκληση προς «τους λογικούς πολιτικούς της Βενεζουέλας… να μη μετατραπούν σε πιόνια στα παιγνίδια κάποιου άλλου…».

Στην εποχή της ύπαρξης των δυο παγκόσμιων πολιτικών συστημάτων η αντιπαράθεση είχε τη δίκη της λογική. Η σημερινή Ρωσία δεν ηγείται κανενός συστήματος αντιπαράθεσης, άρα δεν στηρίζει στη Βενεζουέλα τις «σοσιαλιστικές κατακτήσεις». Στηρίζει αυτά τα οποία υποτίθεται ότι ήταν η πεμπτουσία των δημοκρατιών της Δύσης. Την ελευθερία να εκλέγει η κάθε χώρα τους ηγέτες της, το δικαίωμα υπεράσπισης της κυριαρχίας της, το σεβασμό στους νόμους της κάθε χώρας του Διεθνούς Δικαίου γενικά, χωρίς εξωθεν επεμβάσεις… Ναι, όσο και αν ηχεί παράξενα στα αυτιά κάποιων κολλημένων σε ξεπερασμένα πρότυπα, η Ρωσία σήμερα μετατρέπεται σε θεματοφύλακα αρχών και αξιών που οι άλλοι απεμπολούν.

Γι' αυτό υπερασπίζεται το «νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο Μαδούρο…» από εκείνους που απέτυχαν να τον απομακρύνουν ακόμα και με φυσική εξόντωση, από εκείνους που προωθούν τώρα «το πιο συγκρουσιακό σενάριο αντιπαράθεσης» που κατά τη Μόσχα μπορεί να έχει «καταστροφικές» συνέπειες.

Διάβασα ότι με δήλωση της η Επίτροπος εξωτερικών και άμυνας της Ε.Ε. Φεντερίκα Μογκερίνι, έκανε έκκληση για…επαναληπτικές εκλογές! Προφανώς στη βάση της «λογικής»ότι αφού υπάρχει αντιπαράθεση, ε, ας ξαναγίνουν εκλογές…Φαντάζει τόσο…δημοκρατικό!

Θυμίζω τις εγκληματικές ευθύνες των ΗΠΑ και της Ε.Ε. όταν το Νοέμβριο 2004 ήταν εκείνοι που ανάγκασαν την τότε ηγεσία της Ουκρανίας να πάει σε…τρίτο γύρο εκλογών τις οποίες βεβαίως κέρδισε ο..εκλεκτός τους! Τι και αν το Σύνταγμα της χώρας απαγόρευε κάτι τέτοιο! Θυμίζω ότι ο Βίκτωρ Γιούσενκο τότε, πήρε μια…Βίβλο από το σπίτι του πήγε στη Βουλή και…ορκίστηκε πρόεδρος. Ο ευτελισμός των νόμων και συνταγματικών δικαιωμάτων χωρών σε όλο του το μεγαλείο!

Μα, θα πει κάποιος, αυτά ας τα δουν εκείνοι που είναι με τον Τραμπ… Η ιστορία επεμβάσεων, ανατροπών νόμιμων κυβερνήσεων, δολοφονιών ηγετών αποτελεί…υπέρτερο αξίωμα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, είναι πάνω από κόμματα και προέδρους. Οι πρόεδροι είναι για να ανακοινώνουν το…αποτέλεσμα του εκάστοτε «εκστρατευτικού τους τμήματος»!

Για την Ελλάδα έχει ιδιαίτερη σημασία το θέμα της Βενεζουέλας εκτός των άλλων και για τη σχέση που δημιούργησε ο ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά ο Αλέξης Τσίπρας, βρισκόμενος ακόμα στην αντιπολίτευση. Ο Πάνος Σκουρλέτης ως επικεφαλής του κόμματος εξέφρασε «την αμέριστη στήριξη και αλληλεγγύη στο νόμιμο πρόεδρο της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας…», αν και δεν είπε κουβέντα περί εξωθεν επέμβασης.

Σκέπτομαι, αν η θέση της Μογκερίνι εξελιχθεί, «σμιλευτεί» και, όπως γίνεται συνήθως, έρθει πιο κοντά στη θέση του Τραμπ, αν δηλ. οι Βρυξέλλες ταχθούν ανοικτά και επίσημα κατά του(νόμιμα εκλεγμένου προέδρου)Μαδούρο, τι θα πράξουν οι ηγεσίες στην Αθήνα, τη Μαδρίτη, τη Λισαβώνα (πύλες της Ευρώπης στη Λατινική Αμερική…), στη Ρώμη κ.α;

Καλό θα ήταν επίσης να διακρίνουμε τη λειτουργία των «κανόνων»που επιβάλλουν οι αμερικανοί όχι μόνο στο δυτικό ημισφαίριο αλλά, ας πούμε, και στα Βαλκάνια…

Θέμα:
Κρίση στη Βενεζουέλα (134)
Tags:
Χουάν Γκουάιδο, Νικολάς Μαδούρο, Λατινική Αμερική, Βενεζουέλα
ΠΡΟΤΥΠΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣΣΥΖΗΤΗΣΗ
ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΕΣΩ FACEBOOKΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΕΣΩ SPUTNIK