20:42 02 ΙΟΥΝΙΟY 2020
AΘΛΗΤΙΚΑ
Λήψη σύντομου url
Από
0 30
Βρείτε μας

Ο Ντικ Χόιτ είναι ο ορισμός της αγάπης και της αφοσίωσης ενός γονιού στο παιδί του και ο άνθρωπος που ενέπνευσε τους δρομείς με συνοδούς με αμαξίδιο.

Όλα ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 1962 σε ένα νοσοκομείο της Μασαχουσέτης. Η Τζούντι Χόιτ έζησε ό,τι καμία μάνα δεν θέλει να ζήσει. Όχι τη γέννα, αλλά αυτό που ακολούθησε.

Ο Ντικ και η Τζούντι περίμεναν να γεννηθεί ο γιος τους, τον οποίο θα ονόμαζαν Ρικ. Ο Ρικ, κατά τη γέννα, διαγνώστηκε με εγκεφαλική παράλυση, αφού ο ομφάλιος λώρος του τυλίχτηκε γύρω από τον λαιμό του, προκαλώντας εμπόδιση μεταφοράς οξυγόνου. Αυτό είχε ως συνέπεια το μυαλό του να μην μπορεί να αποστείλει τα σωστά μηνύματα στους μυς του. Ο Ρικ Χόιτ διαγνώστηκε από τα πρώτα δευτερόλεπτα της ζωής του ως τετραπληγικός με εγκεφαλική παράλυση.

Ο Ρικ Χόιτ μωρό
© Φωτογραφία : teamhoyt.com
Ο Ρικ Χόιτ μωρό

Πήρε τον Ρικ στο σπίτι με σκοπό να του προσφέρει μια πλήρη, πλούσια και κανονική ζωή

Η οικογένεια από το Χόλαντ της Μασαχουσέτης δεν το έβαλε κάτω και προσπάθησε να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για να δει τον γιο της ευτυχισμένο. Ο πατέρας Ντικ θυμάται τη συμβουλή των γιατρών, που του πρότειναν ότι ο γιος του θα ήταν ουσιαστικά μη λειτουργικός και ότι θα έπρεπε να τον βάλει σε ίδρυμα. Αυτός αρνήθηκε. Πήρε τον Ρικ στο σπίτι, με σκοπό να του προσφέρει μια πλήρη, πλούσια και κανονική ζωή.

Να συμπεριφέρονται στον γιο τους όπως και σε κάθε άλλο παιδί

Η κολύμβηση, το χόκεϊ, το έλκηθρο και οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα, που θα μπορούσαν να κάνουν όλοι μαζί ήταν οικογενειακή υπόθεση. Κάθε βδομάδα, ο Ρικ επισκεπτόταν το Νοσοκομείο Παίδων της Βοστώνης και ένας γιατρός ενθάρρυνε τους γονείς να συμπεριφέρονται στον γιο τους όπως και σε κάθε άλλο παιδί.

Ο Ντικ και ο Ρικ Χόιτ σε μικρή ηλικία
© Φωτογραφία : teamhoyt.com
Ο Ντικ και ο Ρικ Χόιτ σε μικρή ηλικία

Η Τζούντι, καθημερινά, σπαταλούσε πάρα πολλές ώρες, για να του διδάσκει το αλφάβητο με χαρτόνια και σημειώματα σε κάθε αντικείμενο του σπιτιού. Ο Ρικ έμαθε το αλφάβητο! Ο Ντικ παρατήρησε ότι ο γιος του ενθουσιάζεται και «ζει» κάθε φορά που οι δυο τους ήταν μαζί. Ο Ρικ αγάπησε να είναι με τον μπαμπά του.

Ο Ρικ αγαπούσε τα αθλήματα

Όταν αυτός έγινε 12 ετών, το 1974, χάρη σε μια προσαρμοσμένη συσκευή ομιλίας άρχισε να επικοινωνεί με τον μπαμπά του και μπορούσε να του πει τι θέλει. Μάλιστα, μπορούσε να παρακολουθεί και μαθήματα σε δημόσια σχολεία. Με 5.000 δολάρια, μια εξειδικευμένη ομάδα μηχανικών στο Πανεπιστήμιο Tufts, δημιούργησε έναν διαδραστικό υπολογιστή για τον Ρικ και εξέπληξε όλους με τα πρώτα του λόγια.

Αντί να γράψει: «Γεια σου, μαμά» ή «Γεια σου, μπαμπά», το πρώτο που έγραψε ο Ρικ ήταν: «Πάμε, Bruins»! Οι Boston Bruins ήταν στο τελικό του Κυπέλλου Στάνλεϊ. Ήταν ξεκάθαρο, από εκείνη τη στιγμή, ότι ο Ρικ αγαπούσε τα αθλήματα.

«Μπαμπά, όταν τρέχω, νιώθω σαν να μην είμαι ανάπηρος»

Το 1977, ο Ρικ ζήτησε από τον πατέρα του να τρέξουν μαζί σε έναν αγώνα 5 μιλίων, για να βοηθήσουν έναν παίκτη του λακρός του σχολείου του, που είχε υποστεί παράλυση. Ο 36χρονος Ντικ Χόιτ δεν ήταν δρομέας, αλλά έκανε το χατήρι στον γιο του. Μετά τον πρώτο τους αγώνα, ο Ρικ είπε: «Μπαμπά, όταν τρέχω, νιώθω σαν να μην είμαι ανάπηρος». Αυτό ήταν. Ο Ντικ βρήκε το νόημα της ζωής του γιου του. Άρχισε να τρέχει καθημερινά, βάζοντας ένα σακί τσιμέντο στο καροτσάκι, όταν ο Ρικ ήταν στο σχολείο και γυμνάστηκε τόσο, που έκανε προσωπικό ρεκόρ τρέχοντας 17 λεπτά σε αγώνα 5 χιλιομέτρων.

Ο ειδικός υπολογιστής του Ρικ Χόιτ
© Φωτογραφία : teamhoyt.com
Ο ειδικός υπολογιστής του Ρικ Χόιτ

H Team Hoyt μόλις είχε δημιουργηθεί...

«Εκείνη την εποχή ο Ρικ ζύγιζε 95 κιλά και η τσάντα τσιμέντου ζύγιζε 94 κιλά. Έβαλα μια τσάντα τσιμέντου στην καρέκλα και στο ποδήλατο αλλά θα έπρεπε να βλέπεις τα βλέμματα όλων αυτών των ανθρώπων στο κέντρο της πόλης», θυμάται ο Ντικ. Η πινακίδα στην αναπηρική καρέκλα του Ρικ έγραφε: «ελεύθερο πουλί». H Team Hoyt μόλις είχε δημιουργηθεί.

6.011 χιλόμετρα σε 45 μέρες

Το 1992, κάλυψαν 6.11 χιλόμετρα σε 45 μέρες κατά μήκος των ΗΠΑ. με τρέξιμο και ποδηλασία. Συμμετείχαν σε 50 αγώνες ετησίως. Το 1993, ο Ρικ αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης. έχοντας πτυχίο στην ειδική εκπαίδευση και δούλεψε στο Κολέγιο της πόλης σε ένα εργαστήριο υπολογιστών, βοηθώντας στην ανάπτυξη συστημάτων που θα επιβοηθούσαν την επικοινωνία και τις δραστηριότητες ατόμων με ειδικές ανάγκες.

Ο Ρικ Χόιτ στη βάρκα
© Φωτογραφία : Facebook / Dick Hoyt
Ο Ρικ Χόιτ στη βάρκα

Έβαζε τον Ρικ σε μια βάρκα και έδενε στο σώμα του ένα σχοινί για να τον τραβάει

Η Ομάδα Χόιτ εισήχθη στο Ironman Hall of Fame το 2008, ενώ, μέχρι τον Απρίλη του 2014, είχε πάρει μέρος σε 1.108 αγώνες, έχοντας μέσα 72 μαραθώνιους και 6 Ironman. Μάλιστα, είχαν τρέξει στον αγαπημένο τους Μαραθώνιο, αυτόν της Βοστώνης 32 φορές. Για την κολύμβηση, ο Ντικ έβαζε τον Ρικ σε μια βάρκα και έδενε στο σώμα του ένα σχοινί, για να τραβάει τον γιο του.

Το 2013, ο πατέρας ήταν 73 ετών και ο γιος 51 ετών και πήραν το χάλκινο βραβείο τιμής, στις 8 Απριλίου, στην έναρξη του μαραθωνίου της Βοστώνης. Εκείνη τη χρονιά, δεν τερμάτισαν, όταν ένα περίπου μίλι πριν τον τερματισμό, δυο βόμβες εξερράγησαν, κοντά στην γραμμή τερματισμού και οι αγώνες διακόπηκαν. Ευτυχώς, δεν τραυματίστηκαν και ένας θεατής τους μετέφερε σε κοντινό ξενοδοχείο.

Ο Ρικ και ο Ντικ Χόιτ σε αγώνα
© Φωτογραφία : Facebook / Dick Hoyt
Ο Ρικ και ο Ντικ Χόιτ σε αγώνα

Ο τελευταίος αγώνας

«Δεν ολοκληρώσαμε τον Μαραθώνιο του 2013. Αλλά, ξέρετε, το μεγάλο πράγμα, η ανησυχία μας, ήταν οι άνθρωποι που σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν. Και γι 'αυτό τρέξαμε φέτος. Για τους ανθρώπους που σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν», είπε ο Ντικ.

Στις 17 Ιουλίου 2013, το ESPN τους έδωσε το βραβείο Jimmy V Perseverance στα αθλητικά βραβεία ESPYS και στις 21 Απριλίου του 2014 έβαλαν τέλος, ολοκληρώνοντας τον μαραθώνιο της Βοστώνης ανακοινώνοντας πως θα είναι ο τελευταίος τους.

Εμπνευστές άλλων δρομέων με αμαξίδιο ανά τον κόσμο

Όμως, είχαν εμπνεύσει τόσους και τόσους ανθρώπους ανά τον κόσμο με τη δύναμη και τη θέλησή τους. Ανθρώπους και αθλητές που έρχονται και στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας για να τρέξουν με αναπηρικό αμαξίδιο συνεχίζοντας την ομάδα Χόιτ (Team Hoyt) που θα ζει για πάντα...

«Δεν υπάρχει "δεν μπορώ"»

«Τρέχουμε για τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι δεν μπορούν να τρέξουν. Δεν υπάρχει η λέξη "δεν μπορώ"», ελέγε ο Ντικ που πλέον είναι ένας συνταξιούχος αντισυνταγματάρχης στην Ιπτάμενη Εθνική Φρουρά των ΗΠΑ (αποσύρθηκε το 1993 για να αφοσιωθεί στον Ρικ) και βοηθά ακόμα μέσω του Hoyt Foundation, το οποίο συγκεντρώνει χρήματα για μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς που βοηθούν παιδιά με ειδικές ανάγκες.

«Θα ήθελα, έστω και για μία φορά, να καθίσει ο πατέρας μου στο καροτσάκι και να τον σπρώχνω εγώ»

Ο Ντικ έχει υποστεί το σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα, από τα μίλια που πέρασε, κρατώντας μια αναπηρική καρέκλα. Μάλιστα, φιλοξενήθηκε μαζί με τον γιο του σε μια συνέντευξη στην τηλεόραση και ο Ρικ ρωτήθηκε τι δώρο θα ήθελε να κάνει στον πατέρα του.

Αυτός έγραψε στον υπολογιστή: «Θα ήθελα, έστω και για μία φορά, να καθίσει ο πατέρας μου στο καροτσάκι και να τον σπρώχνω εγώ»...!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Ο σκύλος που τρέχει ξανά χάρη σε ένα αναπηρικό καροτσάκι

Tags:
αναπηρικό αμαξίδιο, μαραθώνιος
ΠΡΟΤΥΠΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣΣΥΖΗΤΗΣΗ
ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΕΣΩ SPUTNIKΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΕΣΩ FACEBOOK