13:06 16 ΙΟΥΛΙΟY 2019
Η Μάρω Τσαντήλα είναι δημοσιογράφος που μετανάστευσε στην Γερμανία με την οικογένειά της

Μία Ελληνίδα στη Γερμανία για την έξοδο από το μνημόνιο: Δεν νιώθω ότι τα φάγαμε μαζί

© Φωτογραφία : Μάρω Τσαντήλα
ΕΛΛΑΔΑ
Λήψη σύντομου url
Εριφύλη Δρίβα
Η έξοδος από το μνημόνιο (15)
0 60

Από εκείνες τις έντονες ημέρες του πρώτου καιρού δεν θα ξεχάσει ποτέ μία φράση του Θόδωρου Πάγκαλου, την περιβόητη «μαζί τα φάγαμε». «Δεν νιώθω ότι τα φάγαμε μαζί, ήταν ένα πάρτι στο οποίο εγώ και ο κύκλος μου δεν πήραμε μέρος. Σίγουρα ήταν μεγάλο το τραπέζι αλλά δεν φάγαμε όλοι» μας αναφέρει.

Η Μάρω Τσαντήλα εργαζόταν χρόνια ως δημοσιογράφος, ο άντρας της επίσης εργαζόταν στην Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (ΕΑΒ). Η απόφαση για μετανάστευση ήρθε σταδιακά καθώς η κρίση γινόταν όλο και πιο έντονη. Πλέον ζουν με τα τρία τους παιδιά στη Γερμανία και η έξοδος από το μνημόνιο δεν σηματοδοτεί την επιστροφή τους.

Ζητήσαμε από τη δημοσιογράφο Μάρω Τσαντήλα να ανατρέξει στις πρώτες ημέρες και να μας περιγράψει πώς τις θυμάται. «Την αρχή της κρίσης, για να πω την αλήθεια, δεν την πολυκατάλαβα. Εκτός του ότι δουλεύαμε πολύ και αυτό μεταφράζονταν σε μια σχετική οικονομική άνεση, το καλοκαίρι του 2009 γεννήθηκαν τα δίδυμα αγόρια μας, γεγονός που από μόνο του ισοδυναμεί με τεκτονικές αλλαγές στην προσωπική σου ζωή, αφού ξεχνάς όλα όσα ξέρεις και μαθαίνεις τα πάντα από την αρχή» μας λέει.

Από εκείνες τις έντονες ημέρες του πρώτου καιρού δεν θα ξεχάσει ποτέ μία φράση του Θόδωρου Πάγκαλου, την περιβόητη «μαζί τα φάγαμε».

«Δεν νιώθω ότι τα φάγαμε μαζί, ήταν ένα πάρτι στο οποίο εγώ και ο κύκλος μου δεν πήραμε μέρος. Σίγουρα ήταν μεγάλο το τραπέζι αλλά δεν φάγαμε όλοι» μας αναφέρει.

Πότε άρχισαν τα πρώτα «σύννεφα»;

«Θυμάμαι το καλοκαίρι του 2010 με τα δίδυμα πρώτες διακοπές στην Ίο ατελείωτες συζητήσεις με φίλους και γνωστούς για τις αλλαγές που φαίνονταν να έρχονταν στη ζωή μας. Ακόμη όλα ήταν σε θεωρητικό επίπεδο αφού δεν είχαν αλλάξει και πολλά, μόνο μια αίσθηση ανησυχίας για το μέλλον, που όσο πέρναγε ο καιρός γίνονταν και πιο έντονη, αφού τίποτε δεν άλλαζε προς το καλύτερο» αναφέρει.

Σταδιακά, περιγράφει, τα πράγματα στην εφημερίδα άρχισαν να χειροτερεύουν. «Οι καθυστερήσεις στις πληρωμές, πάντα υπήρχαν, έγιναν πλέον θεσμός και το "είμαστε τρεις μήνες μέσα" ήταν κάτι το εντελώς συνηθισμένο. Επίσης οι περικοπές των μισθών στις εταιρείες του Δημοσίου επηρέασαν τον σύζυγό μου που συνεχώς έβλεπε του μισθό του όλο να μειώνεται».

Το 2012 η οικογένεια μεγαλώνει καθώς γεννιέται ο τρίτος γιος. Ωστόσο, όπως λέει η Μάρω, «εγκαταστάθηκε για τα καλά και η ανησυχία για το μέλλον. Μέσα στο κλίμα αυτό ξεκίνησε δειλά αρχικά και στην συνέχεια πιο έντονα, η συζήτηση για μια ενδεχόμενη μετανάστευση».

Από τη συζήτηση στην αναζήτηση

Λίγο καιρό αργότερα η συζήτηση γίνεται πιο συγκεκριμένη, όπως μας λέει ήρθε η Μανιτόμπα του Καναδά.

«Μια από τις κεντρικές και μάλλον λιγότερο ευνοημένες επαρχίες, αναζητούσε στην Ελλάδα και γενικότερα στις χώρες της Νότιας Ευρώπης εργαζόμενες με συγκεκριμένη εξειδίκευση για να καλύψει τις αυξανόμενες ανάγκες της, αφού είναι από τα μέρη που οι ντόπιοι δεν την προτιμούν λόγω των αρκετά δύσκολων συνθηκών διαβίωσης. Ξεκινήσαμε λοιπόν για άκρως γραφειοκρατική διαδικασία με σκοπό να αποκτήσουμε "πράσινη κάρτα" για τον Καναδά» θυμάται.

Καταλύτης στάθηκε η απόλυση της Μάρως από την εφημερίδα στην οποία εργαζόταν το 2013.

Η κατάσταση ήταν ήδη άσχημη, λέει. «Έχοντας πέντε μήνες απλήρωτοι κατεβήκαμε σε απεργία. Η απάντηση της ιδιοκτησίας ήταν η κοινοποίηση των απολύσεων μας την Πρωταπριλιά. Οι συνθήκες εργασίας είχαν γίνει τέτοιες που η απόλυση περισσότερο με "απελευθέρωση" έμοιαζε. Εκείνο που με ενόχλησε περισσότερο ήταν το "τσεκούρι" της αποζημίωσης. Ο εκδότης μας απέλυσε κάνοντας χρήση του "μνημονιακού" νόμου περί απόλυσης με τετράμηνη προειδοποίηση, οπότε αυτό σήμαινε το μισό ποσό αποζημίωσης».

Αυτή η εξέλιξη ήταν ακόμη ένα βήμα προς την κατεύθυνση «πρέπει να φύγουμε».

«Η υπόθεση Καναδάς προχωρούσε αργά αλλά σταθερά. Ωστόσο ο άντρας μου συνέχιζε να στέλνει βιογραφικά σε ευρωπαïκές χώρες. Μία θέση εξωτερικού υπαλλήλου στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στην Φρανκφούρτη προέκυψε κυριολεκτικά στο παραπέντε. Έφυγε εκείνος πρώτος τον Οκτώβριο του 2014. Εγώ και τα παιδιά ήρθαμε τον Φεβρουάριο του 2015» αναφέρει.

Οι πρώτες ημέρες στην Γερμανία

«Αχ αυτές οι πρώτες μέρες! Τι γλώσσα! Όλα ένας θόρυβος, ενοχλητικός στα αυτιά μου και ο χειμώνας δύσκολος. Αυτή η μουντάδα και η υγρασία! Τα παιδιά στο γερμανικό νηπιαγωγείο, χωρίς να ξέρουν ούτε μία λέξη! Ο μικρούλης μου, τριών χρονών μόνος του, αφού δεν βρήκαμε θέση στο ίδιο Kindergarten με τα αδέλφια του. Κάθε πρωί κλάμα γοερό και όλο βλέμμα — το δικό μου και των παιδιών — να γυρνάει προς τα πίσω».

Και συνεχίζει: «Ακόμη και το σούπερ μάρκετ μια περιπέτεια στην αρχή. Πόσα άχρηστα πράγματα αγοράσαμε, αφού δεν ξέραμε τι ήταν. Πόσες βλακείες παραγγείλαμε σε εστιατόρια! Πάντως ο κόσμος πολύ φιλικός απέναντί μας και βοηθητικός».

Θυμάται επίσης ότι το καλοκαίρι του 2015 εκεί στην κορύφωση του ελληνικού δράματος, τότε που η Ελλάδα ήταν πρώτο θέμα σε όλη την Ευρώπη, «η αντιμετώπιση ήταν λίγο σαν να ήμασταν πεινασμένοι. Όταν λέγαμε ότι ήμασταν έλληνες μας κοίταν μια συμπόνοια και κούναγαν το κεφάλι σχεδόν περίλυποι».

Αλλά τα πράγματα άλλαξαν. Την ρωτάμε πώς είναι πλέον η καθημερινότητά τους.

«Σιγά — σιγά μαθαίνουμε. Καταλαβαίνουμε. Δεν είναι όλα ένας κακόηχος θόρυβος. Α! Τι ικανοποίηση. Σήμερα τα παιδιά πηγαίνουν όλα στο γερμανικό σχολείο. Το επιλέξαμε όχι μόνο γιατί θέλαμε τα παιδιά να ενσωματωθούν και να μην ζουν στις παρυφές της κοινωνίας εδώ, αλλά και γιατί η κατάσταση στα ελληνικά σχολεία του εξωτερικού είναι τουλάχιστον απογοητευτική. Βιώνουν και αυτά τις συνέπειες της κρίσης και με το παραπάνω» τονίζει.

«Η καθημερινότητά μας εδώ είναι αυτό που λέμε συνοπτικά στην Ελλάδα "καμία σχέση". Πιο απλή. Παραξενεύεσαι στην αρχή είναι αλήθεια όταν το κράτος που έχεις απέναντί σου δεν σε αντιμετωπίζει ως a priori απατεώνα».

Τι κάνει πιο πολύ εντύπωση όμως σε έναν πολίτη που έχει μάθει αλλιώς; Η Μάρω μας εξηγεί ότι εμείς οι Έλληνες που έχουμε μάθει τις περισσότερες φορές από τις συναλλαγές μας με το δημόσιο να βγαίνουμε και κερατάδες και δαρμένοι ξαφνιαζόμαστε πολύ. Βέβαια κάθε αρχή έχει τις δυσκολίες της.

«Πρέπει να εκπαιδευτείς από την αρχή σε κάποια πράγματα. Π.χ. η υπακοή στο νόμο είναι απαίτηση. Όχι από την αστυνομία, αλλά και από τον διπλανό σου. Οι ταμπέλες με τα όρια ταχύτητας μέσα στις πόλεις δεν είναι διακοσμητικές. Μετά την πρώτη, δεύτερη, τρίτη κλήση το κατανοείς πλήρως. Το ίδιο και οι πινακίδες που απαγορεύουν το παρκάρισμα. Βλέπεις ότι είναι δυνατόν μια πόλη να είναι καθαρή παρότι το απορριμματοφόρο να περνάει κάθε δύο εβδομάδες για την αποκομιδή των απορριμμάτων, τα οποία πρέπει να διαχωρίσεις με θρησκευτική ευλάβεια» σημειώνει.

Την εντυπωσιάζει ο σεβασμός που έχουν οι Γερμανοί στον δημόσιο χώρο, που τον αντιμετωπίζουν πραγματικά ως δημόσιο αγαθό. Πάρκα, πλατείες, ποδηλατόδρομοι. «Ελεύθεροι χώροι παντού και προσβάσιμοι από όλους! Τόσο σημαντικό αυτό το τελευταίο».

Υπάρχουν διαφορές καλές και κακές στους δύο λαούς. Υπογραμμίζει πως είναι κάτι φορές που σκέφτεσαι «γιατί αυτό δεν το αντιγράφουμε; Αφού είναι τόσο εύκολο». Βέβαια είναι και άλλες φορές που λες «έλα τώρα σαράντα ώρες για αυτό το απλό πράγμα! Στην Ελλάδα θα το είχαμε τελειώσει ήδη από προχθές!»

«Νομίζω ότι την εφευρετικότητα και την ικανότητα των Ελλήνων δεν υπάρχει λαός να την ανταγωνιστεί, αν και σκέφτομαι ότι πολλές φορές πρόκειται για κάτι που αναπτύχθηκε να αντιμετωπίσει ένα δυσκίνητο και εν πολλοίς άχρηστο κράτος» παρατηρεί.

Και η έξοδος από το μνημόνιο τι μπορεί να σημαίνει για μία οικογένεια που μετανάστευσε; Μάλλον τίποτα, τουλάχιστον για την Μάρω.

«Η έξοδος από το μνημόνιο ελπίζω να σημάνει θετικές αλλαγές για την Ελλάδα αλλά για εμάς αυτή τη στιγμή δεν σηματοδοτεί καμία επιστροφή. Έχουμε κουραστεί αρκετά για να στήσουμε τη ζωή μας εδώ, αλλά μετά από τριάμισι χρόνια αρχίσουμε πλέον να νοιώθουμε "σπίτι". Φέτος ήταν το πρώτο καλοκαίρι που η επιστροφή μας από την Ελλάδα σηματοδότησε την επιστροφή στο σπίτι μας. Η Ελλάδα είναι πάντα η πατρίδα μας και σίγουρα μας λείπουν πολλά από αυτήν! Η οικογένεια, οι φίλοι, το σπίτι. Εικόνες, γεύσεις, μυρωδιές, η θάλασσα! Πολλά μας λείπουν. Πλέον όμως έχουμε και εδώ μια ζωή. Ποτέ μην λες ποτέ, αλλά τουλάχιστον αυτή τη στιγμή το μέλλον μας είναι εδώ». 

Θέμα:
Η έξοδος από το μνημόνιο (15)
Tags:
έξοδος από το μνημόνιο, μετανάστευση, Μάρω Τσαντήλα, Γερμανία, Ελλάδα
ΠΡΟΤΥΠΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣΣΥΖΗΤΗΣΗ
ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΕΣΩ FACEBOOKΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΕΣΩ SPUTNIK