10:09 08 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟY 2019
Άντρας και γυναίκα σε ραντεβού

Η αυταπάτη του ιδανικού συντρόφου και η αδυναμία των ανθρώπων να συνδεθούν

CC0
ΕΛΛΑΔΑ
Λήψη σύντομου url
Από
0 30
Βρείτε μας

«Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα». Αυτός είναι ίσως ο μεγαλύτερος μύθος των σχέσεων ή τουλάχιστον της εικόνας που μας δημιουργήθηκε μεγαλώνοντας. Κανείς δεν μας έδειξε τι έγινε αφού η κοπέλα παντρεύτηκε τον πρίγκιπα, και κανείς δεν μας είπε ότι ο ιδανικός σύντροφος είναι μάλλον αυταπάτη.

«Οι ταινίες τελειώνουν στο σημείο που το ερωτευμένο ζευγάρι φτάνει στο ζενίθ του. Μετά οι θεατές κλείνουν την τηλεόραση και ονειροπολούν μία ιδανική σχέση και οι άνθρωποι ζουν τη σχέση» παρατηρεί ο ψυχοθεραπευτής Δημήτρης Τσώνος. Μιλήσαμε μαζί του για τον έρωτα και τις σχέσεις, αναζητώντας απαντήσεις για τον ιδανικό σύντροφο και τον γάμο.

Όσο κι αν θέλουμε να πρωτοτυπήσουμε ο γάμος θα βρίσκεται πάντα στον πυρήνα των αναζητήσεών μας και αυτό δεν είναι παράξενο.

Ο Δημήτρης Τσώνος, Ψυχοθεραπευτής ψυχαναλυτικής κατεύθυνσης
© Sputnik /
Ο Δημήτρης Τσώνος, Ψυχοθεραπευτής ψυχαναλυτικής κατεύθυνσης

«Η σχέση των φύλων σύμφωνα με τον Έγκελς είναι μια πρώτη απόπειρα καταμερισμού της εργασίας. Έλεγε δηλαδή ότι ο πρώτος καταμερισμός της εργασίας είναι ο καταμερισμός ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα για την παραγωγή παιδιών. Κάνω αυτή την αναφορά γιατί θεωρώ σημαντικό το πώς ο γάμος φαίνεται να έχει συντεταγμένες κοινωνικής συγκρότησης οι οποίες στην πάροδο του χρόνου έχουν διαφορετικούς χρωματισμούς και υφές» μας εξηγεί ο κ. Τσώνος.

Η σημερινή μορφή του γάμου είναι μάλλον καινούρια καθώς δεν μετρά πάνω από 40 χρόνια, ο γάμος σήμερα είναι αρκετά διαφορετικός από τον γάμο των γονιών μας κατά κύριο λόγο γιατί πλέον επιλέγουμε τον σύντροφό μας. «Η επιλογή του άλλου της σχέσης γίνεται και από έρωτα».

Αυτονόητο; Ναι είναι, αλλά και σαν στοιχείο η επιλογή συντρόφου/συζύγου και από έρωτα είναι τόσο καινούριο που να δημιουργεί αμηχανία. Όπως μας υπενθυμίζει ο κ. Τσώνος «μόλις στην συνταγματική αναθεώρηση του 1980 κατοχυρώνεται η ισότητα των δύο φύλων, η κατάργηση του θεσμού της προίκας καθώς και του αρχηγικού δικαιώματος του συζύγου να φέρει τα "βάρη του γάμου" όπως επίσης και η κατάργηση του θεσμού της πατρικής εξουσίας και αντικατάσταση από το θεσμό της γονικής μέριμνας».

Θα πίστευε λοιπόν κανείς ότι εφόσον πλέον είμαστε ελεύθεροι να επιλέξουμε τον σύντροφό μας, να μην υποταχθούμε σε κάποια έξωθεν επιταγή, όλα θα ήταν πιο απλά. Όμως δεν είναι.

«Τα τελευταία χρόνια επιλέγουμε τους συντρόφους μας δεν μας τους επιλέγουν. Σήμερα παντρευόμαστε και από έρωτα» παρατηρεί ο κ. Τσώνος για να περιγράψει ότι αυτό ίσως να αποτελεί και ενός είδους παγίδα.

«Εφόσον ο έρωτας είναι μία νέα συνθήκη δεν έχουμε στην ουσία πρότυπα από τους γονείς μας. Τα πρότυπα που έχουμε δεν είναι ικανά να μας βοηθήσουν να σταθούμε στις νέες ερωτικές σχέσεις. Η νέα συντεταγμένη, του έρωτα, ελπίζαμε ότι θα δώσει τη λύση ότι θα έφτανε από μόνη της» μας λέει.

Δεν είναι εύκολη υπόθεση ο έρωτας

Και καθώς στις σχέσεις του σήμερα πιστεύουμε ότι ο ρομαντισμός, ο έρωτας, είναι κυρίαρχος, όπως μας λέει ο κ. Τσώνος αυτό που ίσως κυριαρχεί τελικά είναι η αποτυχία του, δηλαδή, όπως μας εξηγεί «να απογοητευόμαστε με το ότι ο έρωτας δεν φτάνει». Έτσι, «οι πολλαπλές απογοητεύσεις οδηγούν σε έναν ορθολογικότερο τρόπο επιλογής συντρόφου».

Το άτομο, λοιπόν, μετά από τις πολλαπλές απογοητεύσεις δημιουργεί έναν ορθολογικότερο τρόπο επιλογής συντρόφου, οδηγείται σε πιο συμβατικές λύσεις και πλέον «έχει κατεύθυνση από την αρχή πιο πολύ στη συντροφικότητα παρά τον έρωτα».

«Ο έρωτας δεν είναι και εύκολη υπόθεση, δεν μας κάνει πάντα να χαιρόμαστε. Έχει δυσκολία. Γι΄αυτό πρέπει αφενός να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να ερωτευτούμε και αφετέρου να αναλάβουμε και τη δυσκολία που επιφέρει, την ανασφάλεια και την έντασή του» μας εξηγεί.

Ακόμα και στη μυθολογία όπως αναφέρει «ο έρωτας δείχνει ακριβώς αυτό, είναι ο γιος του Πόρου και της Πενίας, δεν είναι το χαριτωμένο αγγελάκι, έχει και τσαλακωμένα φτερά, μας πάει από τα ψηλά στα χαμηλά».

«Η ανάληψη της ευθύνης του έρωτα βιώνεται πολλές φορές με δυσκολία. Δεν είναι απλό κι εύκολο να αφεθεί κάποιος στο ασυνείδητο, σε κάτι που δεν μπορεί να εξηγήσει, η λογική δεν έχει επίδραση στην έντασή του» προσθέτει.

Οι άνθρωποι δεν αποφεύγουν να συνδεθούν αλλά αδυνατούν

Η εξήγηση για την κατάσταση των σχέσεων σήμερα αποτυπώνεται επίσης μέσα από τις ταινίες. Είναι χαρακτηριστικό ότι από την κυριαρχία των ρομαντικών ταινιών έχουμε φτάσει στις φουτουριστικές ταινίες όπου ο σύντροφος είναι κατασκευασμένος και ανταπεξέρχεται σε αυτό που φανταζόμαστε περισσότερο παρά στο υπαρκτό. Τι δείχνει αυτό;

«Ο ερωτικός δεσμός μπορεί μέσα από την τεχνολογία να αντικατασταθεί από έναν άλλο χωρίς σάρκα και οστά, διαμορφώνεται ανάλογα με τις ανάγκες και τις αναζητήσεις του καθενός» και αυτό δείχνει ξεκάθαρα «τη δυσκολία μας να συνδεθούμε».

«Το ζητούμενο είναι ότι οι άνθρωποι δεν αποφεύγουν να συνδεθούν αλλά αδυνατούν. Θέλουν αλλά δεν μπορούν. Έχουν επιθυμία για συντροφικότητα και δυσκολεύονται τόσο πολύ που δεν το επιχειρούν ή έχουν επαναλαμβανόμενες αποτυχίες» μας επισημαίνει.

Μία εξήγηση θα μπορούσε να είναι οι νέοι ρόλοι και η σύγχυση που υπάρχει. Μια άλλη μπορεί να είναι η εντύπωση που έχουμε ότι η σχέση θα λειτουργήσει αυθόρμητα, όμως «τα πράγματα δεν πάνε αυτόματα θέλουν δουλειά» μας επισημαίνει.

Και παρότι ο ίδιος επαναλαμβάνει ότι δεν υπάρχουν συνταγές για να λειτουργήσει μία σχέση ή ένας γάμος, τώρα πλέον που τα παραδοσιακά μοντέλα δεν επαρκούν, το «μυστικό» είναι η επικοινωνία.

Αν θέλουμε να κάνουμε εικόνα το ζευγάρι τότε θα μιλούσαμε για δύο εντελώς αρχάριους χορευτές που ξεκινούν ένα ταγκό. «Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα ποδοπατηθούν. Χρειάζεται να επικοινωνήσουν πώς πρέπει να χορέψουν χωρίς να ποδοπατηθούν τόσο πολύ» τονίζει.

Ο ιδανικός σύντροφος, υπάρχει αλλά όχι έτσι όπως νομίζουμε

Οπότε η εικόνα του ιδανικού συντρόφου είναι τεχνητή; Όχι απαραίτητα. Ίσως μάλιστα ο ιδανικός σύντροφος να είναι πιο κοντά μας από ό,τι πιστεύαμε.

«Ενώ στο κατώφλι της σχέσης μας οδηγεί μία ασυνείδητη έλξη, όταν η σχέση αποκτήσει μία διάρκεια καταλήγουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε με τον λάθος σύντροφο. Από μόνο του αυτό δείχνει ότι η ευθύνη της επιλογής διαγράφεται και ο άλλος φταίει, από τη στιγμή που εκείνος είναι λάθος εμείς είμαστε σωστοί. Με έναν τρόπο αυτή η επανάληψη των δυσκολιών και των αποτυχιών δείχνουν ότι ο παρτενέρ μας φαίνεται να έχει τα ίδια χαρακτηριστικά μέσα στον χρόνο, αυτά που μας έλκουν και μας απωθούν είναι ίδια σε όλους τους συντρόφους» περιγράφει.

Η ελεύθερη αγορά ενισχύει αυτή την πεποίθηση καθώς «μπορεί να συντηρεί τη φαντασίωση του ιδανικού επόμενου συντρόφου και να αναζωπυρώνει την ελπίδα ότι ο επόμενος θα είναι ιδανικός. Οπότε αυτόματα αυτό μας κάνει να αποσυρόμαστε από τη σχέση που έχουμε, από το να δουλέψουμε σε αυτή».

«Το να δουλέψουμε σημαίνει να αποφύγουμε να μπούμε σε μία θέση πατέρα ή μητέρα απέναντι στο σύντροφο κάτι που δεν επιτρέπει και τη σεξουαλική επιθυμία» προσθέτει.

«Ο ιδανικός σύντροφος είναι έτοιμος στο φαντασιακό μας. Τα κορίτσια θέλουν τον πρίγκιπα, ενώ για τον άντρα η γυναίκα γίνεται φετίχ» όμως δεν λειτουργεί έτσι. «Τον ιδανικό σύντροφο τον επιλέγουμε το βράδυ πριν κοιμηθούμε και το πρωί όταν ξυπνάμε. Δεν είναι μία στατική εικόνα. Η υπέρβαση της φαντασίωσης γίνεται όταν εμείς επιλέγουμε κάθε βράδυ τον σύντροφό μας. Είναι ζητούμενο να το κάνουμε αυτό σε αυτή την εποχή» τονίζει.

Καταλήγοντας λοιπόν «και στις περιπτώσεις του έρωτα και της ορθολογικής επιλογής, το πώς να δουλέψει κανείς μετά είναι το απαραίτητο στοιχείο» σύμφωνα με τον κ. Τσώνο.

Tags:
σύντροφος, έρωτας, σχέση, ζευγάρι
ΠΡΟΤΥΠΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣΣΥΖΗΤΗΣΗ
ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΕΣΩ FACEBOOKΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΕΣΩ SPUTNIK