16:29 04 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟY 2020
ΕΛΛΑΔΑ
Λήψη σύντομου url
Από ,
0 120
Βρείτε μας

Ο Αλέξανδρος Δανδουλάκης, a.k.a. Alex Dante, μεταφέρει στην ηλεκτρική του κιθάρα κλασική μουσική και χρειάστηκαν μόλις δύο ώρες και ένα κομμάτι του Ραχμάνινοφ για να μας συνεπάρει.

«Η μουσική είναι μια σκανδάλη που πυροδοτεί στον καθένα διαφορετικά συναισθήματα για αυτό είναι και γοητευτική». Αυτή η τόσο ορθολογική απάντηση στο — μάλλον αόριστο — ερώτημά μου, όπως το «τι είναι η μουσική;», ήταν ίσως και η πιο εύστοχη που θα μπορούσα να λάβω.

Συνάντησα τον ξεχωριστό μουσικό και δάσκαλο μουσικής, Αλέξανδρο Δανδουλάκη (Alex Dante), στο Ωδείο «Μουσική Πράξη» όπου διδάσκει. Αργοπορημένη, καθώς χαμένη στο Κουκάκι, έφτασα τελικά σε αυτόν τον υπέροχο, πολύχρωμο χώρο, σε ένα πανέμορφο και ανακαινισμένο νεοκλασικό κτίριο. Δεν χρειάστηκε να ρωτήσω πού θα έβρισκα τον Αλέξανδρο. Ακολούθησα απλά τη μελωδία του Vocalise του Σεργκέι Ραχμάνινοφ από την ηλεκτρική του κιθάρα.

Γεννημένος στο Ηράκλειο της Κρήτης, ο Αλέξανδρος ήρθε στα 18 του χρόνια στην Αθήνα για να σπουδάσει στο Πολυτεχνείο, όμως μετά από δυο-τρία χρόνια αφιερώθηκε στις σπουδές του στη μουσική. Και πέρα από όλες τις άλλες του δραστηριότητες, σε λίγες μέρες παρουσιάζει και τον πρώτο του προσωπικό δίσκο με τίτλο «Alex Dante plays F. Chopin's Nocturnes». Συγκεκριμένα, στις 23 Μαΐου στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων στην Κυψέλη.

Αν θέλετε να γνωρίσετε τον Αλέξανδρο λιγάκι καλύτερα θα πρέπει να ξέρετε τα παρακάτω για εκείνον: Του αρέσει πολύ η παραδοσιακή μουσική και η τζαζ, έχει καταβολές από indie rock μέχρι heavy metal, προσπαθεί να μην ακούει άλλους κιθαρίστες, παίζει συχνά στον Σταυρό του Νότου, δεν του αρέσει ο όρος «έντεχνο», πιστεύει ότι ο αγγλικός στίχος από ελληνικές μπάντες αντιμετωπίζεται σαν ένα επιπλέον ηχόχρωμα και χαρακτηρίζει τον Φοίβο Δεληβοριά ως «πάρα πολύ καλό storyteller». Πιστεύει επίσης πως είναι μύθος του παρελθόντος ότι πρέπει πρώτα από την κλασική κιθάρα να περάσουμε στην ηλεκτρική.

Επιπλέον, επιχειρώντας να απαντήσει στο αν οι μουσικοί έχουν στερέψει από ιδέες, μιας και τελευταία «παντρεύουν» ήχους γνώριμους και βαφτίζουν το αποτέλεσμα ως νέο, είπε τα εξής ωραία:

«Αν η μουσική είναι ένα τσουβάλι με νότες, αρμονίες και μελωδίες, ναι μπορεί να πει κάποιος ότι είναι πεπερασμένο αυτό το τσουβάλι. Νομίζω ότι ο άνθρωπος υστερεί πνευματικότητας, δηλαδή, τεχνικά και τεχνολογικά έχει ανέβει πάρα πολύ, οπότε αυτό που αναζητά και τον πλανά θα έλεγα είναι ο καλύτερος ήχος, η καλύτερη παραγωγή και εστιάζει στο παρελθόν πάρα πολύ, ίσως συχνότερα από όσο ίσως θα έπρεπε. Νομίζω ότι αυτό που λείπει και πρέπει να απαιτείται από τη μουσική είναι η φαντασία. Και πράγματα περισσότερο πρώιμα και βασικά από το "μελωδία-αρμονία-ρυθμός". Η μουσική έχει πιο βασικά χαρακτηριστικά, όπως το τονικό ύψος, η επαναληπτικότητα, τα μοτίβα, και πιστεύω ότι ο μουσικός πρέπει να ρισκάρει σιγά σιγά γιατί το κοινό είναι έτοιμο, μικρότερο αλλά έτοιμο.»

Ο Αλέξανδρος μεταφέρει στον δίσκο του κλασική μουσική στην ηλεκτρική κιθάρα. Αυτό, όπως μας εξήγησε, ήταν ένα προϊόν μελέτης που απλά προέκυψε και για να το καταφέρει δεν άλλαξε την τεχνική του οργάνου, απλά άλλαξε το ρεπερτόριο, ενώ σχολίασε με αφοπλιστική ειλικρίνεια: «Δεν ανακάλυψα τον τροχό για να κάνω αυτή τη μετάβαση και να πάω από τη μια μουσική στην άλλη».

Καθίσαμε μαζί του δύο ώρες και το μεγαλύτερο μέρος το περάσαμε συζητώντας για το πώς μπορεί ένα νέο παιδί να πει ότι θέλει να γίνει μουσικός και αν τελικά είναι επάγγελμα. Ο ίδιος διδάσκει σε παιδιά ηλεκτρική κιθάρα και πιστεύει ότι η ελληνική εκπαίδευση δεν εστιάζει στις τέχνες και στη γυμναστική όσο θα έπρεπε.

«Αυτό που κάνει αυτή τη στιγμή το εκπαιδευτικό σύστημα, είναι, αν δεν είσαι καλός μαθητής, να σε πετάει έξω από το σύστημα εφ όρου ζωής. Έχω πολλά παραδείγματα δικών μου συμμαθητών που ήταν κακοί μαθητές και δεν τους ρώτησε ποτέ κανείς, αν είναι καλοί αγγειοπλάστες, αν είναι καλοί στην ποίηση, ή αν ζωγραφίζουν. Δεν τους ρώτησε ποτέ κανένας. Ήταν απλά οι κακοί μαθητές πάντα. Αυτοί οι μαθητές, αυτή τη στιγμή, όσοι είναι στη ζωή μου μέσα και τους γνωρίζω, είναι εκτός συστήματος, γιατί πάντα έτσι ήταν».

Συνεχίζοντας τη συζήτηση στο ίδιο μοτίβο, αναφέρθηκε στις πολλές εκείνες φορές που κάποιος του είπε «αυτό που κάνεις σε γεμίζει» και «έκανες το χόμπι σου επάγγελμα».

«Εγώ δεν νιώθω ότι ήταν χόμπι μου ποτέ και όταν δουλεύω νιώθω ότι έχω μια μέρα στη δουλειά. Όταν εμπλέκεται ο βιοπορισμός, ακόμα και σε ένα πολύ όμορφο πράγμα όπως η μουσική, τα πράγματα μπλέκονται περίεργα».

Κλείσαμε τη συζήτηση με μια μεγάλη αλήθεια:

«Ένα παιδί γεννιέται καλλιτέχνης και μετά το χάνει σταδιακά. Αν δείτε δηλαδή το τι κάνουν τα παιδιά στις ζωγραφιές τους για παράδειγμα στα πέντε τους χρόνια, δεν έχει να ζηλέψει τίποτα. Έχουν προσωπικό ύφος, έχουν τεχνικές».

Tags:
μελωδία, ηλεκτρική κιθάρα, μουσική, Φρεντερίκ Σοπέν, Σεργκέι Ραχμάνινοφ, Αλέξανδρος Δανδουλάκης, Αθήνα
ΠΡΟΤΥΠΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣΣΥΖΗΤΗΣΗ
ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΕΣΩ SPUTNIKΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΕΣΩ FACEBOOK