ΕΛΛΑΔΑ
Λήψη σύντομου url
Από ,
0 50
Βρείτε μας

Ο καθηγητής φυσικής αγωγής και υπεύθυνος εκπαίδευσης της σχολής ναυαγοσωστών Lifeguard Hellas Σπύρος Μητριτσάκης και η διευθύντρια της σχολής Μάνια Μπικώφ μας λένε τι συμβαίνει με τους πνιγμούς στη χώρα μας, γιατί οι Έλληνες δεν ξέρουν να κολυμπούν και για τη σημασία του επαγγέλματος.

Φορούν μαγιό στη δουλειά και το «γραφείο» τους είναι η θάλασσα ή η πισίνα. Το επάγγελμα του ναυαγοσώστη ακούγεται …ονειρικό ίσως σε κάποιους καθαρή διασκέδαση, ωστόσο, βρίσκονται εκεί για να σώζουν ζωές και αυτό είναι μεγάλη ευθύνη.

Παρότι χώρα με 13.676 χιλιόμετρα ακτογραμμής, το επάγγελμα του ναυαγοσώστη είναι λίγο-πολύ άγνωστο και από κάποιους παρεξηγημένο. Ίσως γιατί όταν ακούμε «ναυαγοσώστης» το πρώτο και κάποιες φορές το μόνο που μας έρχεται στο μυαλό είναι …τα καλλίγραμμα σώματα του Baywatch.

«Μύθος» ότι ο καλός ναυαγοσώστης έχει συγκεκριμένη σωματική διάπλαση μας λέει η Μάνια Μπικώφ. «Αν κάποιος ανατρέξει στη διεθνή ναυαγοσωστική, Νότια Αφρική, Αυστραλία, Αμερική, χώρες που είναι εξαιρετικά πιο μπροστά από εμάς θα δει ανθρώπους με όλους τους σωματότυπους, όλων των ηλικιών» μας απαντά.

Στην ουσία πρόκειται για ένα επάγγελμα που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί καλοπληρωμένο, ενώ πάντα υπάρχει ζήτηση, ωστόσο, το μεγάλο του μειονέκτημα είναι ότι είναι εποχικό και εξαιρετικά δύσκολο.

Η σεζόν διαρκεί από τέσσερις έως έξι μήνες, από 1η Ιουνίου έως 30 Σεπτεμβρίου, εκτός από κάποια ξενοδοχεία με μεγαλύτερη σεζόν που ξεκινάει τον Απρίλιο και τελειώνει τον Οκτώβριο. «Σε πολλά μέρη στην Ελλάδα που έχουν μεγαλύτερη σεζόν, ή τα ξενοδοχεία, απασχολούν ναυαγοσώστες από τον Απρίλιο μέχρι Οκτώβριο», σύμφωνα με τον Σπύρο Μητριτσάκη. Αυτό φυσικά δεν είναι και πολύ ελκυστικό για την παραμονή στο επάγγελμα καθώς μετά από μία δεκαετία ένας ναυαγοσώστης συνήθως ψάχνει για μία μόνιμη και πιο «φυσιολογική» δουλειά.

Ναυαγοσώστρια της Life Guard σε πολυσύχναστη παραλία της Αττικής
© Sputnik /
Ναυαγοσώστρια

«Ο καλός ναυαγοσώστης δεν κάνει διασώσεις»

Όσο και να ακούγεται παράξενο όμως «ο καλός ναυαγοσώστης δεν κάνει διασώσεις», τονίζει ο κ. Μητριτσάκης, εξηγώντας ότι η βασική του δουλειά είναι η πρόληψη.

«Για παράδειγμα αν δει ένα παιδάκι, το οποίο όπως μπαίνει στο νερό φαίνεται ότι δεν κολυμπάει επαρκώς θα πρέπει να του πει να βγει έξω και να συστήσει στους γονείς του να το επιτηρούν. Ο ναυαγοσώστης, με την ευκαιρία, δεν είναι μπέιμπι σίτερ, οι γονείς πρέπει να επιτηρούν τα παιδιά», σημειώνει και επαναλαμβάνει τη σημασία της πρόληψης πριν παρουσιαστεί κίνδυνος.

Όπως στις περισσότερες δουλειές, έτσι και σε αυτή, το βασικότερο στοιχείο που πρέπει να έχει κανείς για να γίνει ναυαγοσώστης είναι να το θέλει και σε αυτό συμφωνούν τόσο ο Σπύρος Μητριτσάκης όσο και η Μάνια Μπικώφ. Από εκεί και πέρα, χρειάζονται κάποιες κολυμβητικές ικανότητες «τις οποίες τις δουλεύει κατά τη διάρκεια των μαθημάτων». Εκπαιδεύονται ακόμα στις διασώσεις, στην πρόληψη και τις πρώτες βοήθειες.

Ναυαγοσώστης
© Sputnik /
Ναυαγοσώστης

«Οι ναυαγοσώστες είναι πολύ καλά εκπαιδευμένοι στις πρώτες βοήθειες, έχουν φαρμακείο και όλος ο κόσμος όταν βλέπει ναυαγοσώστες και χρειάζεται κάτι μπορεί να πάει να τον συμβουλευτεί», σημειώνει ο κ. Μητριτσάκης.

Δυστυχώς, κατά την κ. Μπικώφ, υπάρχει στο επάγγελμα όριο ηλικίας. Βάσει το νόμου από τη στιγμή της ενηλικίωσης που είναι τα 18 έτη, ο καθένας μπορεί να εργαστεί ως ναυαγοσώστης και πρέπει να σταματήσει στα 45 έτη. «Σαφέστατα τα νιάτα, η ενέργεια είναι μεγάλο θετικό όμως δεν σημαίνει ότι κάποιος μεγαλώνοντας δεν μπορεί να ασκήσει αυτό το επάγγελμα γιατί στην ενέργειά του και στις γνώσεις του προστίθεται η εμπειρία που δεν διδάσκεται μόνο αποκτιέται και είναι εξαιρετικά σημαντική».

«Ένας έμπειρος ναυαγοσώστης μπορεί με ένα απλό βλέμμα στον χώρο ευθύνης της να καταλάβει ποιος πρόκειται να κινδυνεύσει στα επόμενα λεπτά. Με το πώς φέρεται ένας λουόμενος όταν είναι σε κόπωση, όταν είναι σε άγχος ή όταν απλά κολυμπάει».

Πού θα δείτε, ή πρέπει να δείτε ναυαγοσώστη

Ουσιαστικά κάθε πολυσύχναστη παραλία καθώς και όποια παραλία έχει εισιτήριο πρέπει να έχει και ναυαγοσώστη. Για παράδειγμα οι πλαζ που ανοίγουν από τις οκτώ το πρωί και μένουν ανοιχτές έως τις οκτώ το βράδυ, πρέπει τις ώρες που έχουν εισιτήριο να έχουν και ναυαγοσώστη.

Επίσης όλες ανεξαιρέτως οι πισίνες πρέπει να έχουν ναυαγοσώστες. «Να ξεκαθαρίσουμε ότι ανεξαρτήτως βάθους μία πισίνα πρέπει να έχει ναυαγοσώστη. Και στους 60 πόντους παιδικές πισίνες τα παιδιά κινδυνεύουν ή πνίγονται. Άρα σε ένα δύσκολο στοιχείο όπως είναι το νερό πρέπει κάποιος να υπάρχει εκεί να επιτηρεί ανεξαρτήτως βάθους» σημειώνει ο κ. Μητριτσάκης.

Εργοδότες των ναυαγοσωστών είναι οι δήμοι στους οποίους ανήκουν οι παραλίες και ενώ γενικά, όπως διαβεβαιώνει ο υπεύθυνος εκπαίδευσης της Lifeguard Hellas, υπάρχει η διάθεση να καλυφθούν οι πολυσύχναστες παραλίες «σε πολλά μέρη δυστυχώς δεν υπάρχουν».

«Είμαστε πρώτοι στην Ευρώπη στους πνιγμούς»

Και μπορεί η θάλασσα ή η πισίνα να είναι το μέρος που ψάχνουμε τη δροσιά και τη διασκέδαση, ωστόσο, μπορεί η διασκέδαση να κρύβει άσχημη εξέλιξη. Σύμφωνα με τον κ. Μητριτσάκη η Ελλάδα κατέχει τη θλιβερή πρωτιά σε πνιγμούς.

«Το θλιβερό ρεκόρ γίνεται ακόμα πιο τραγικό, το 2018 για πρώτη φορά ξεπεράσαμε του 400 πνιγμούς, ενώ είχαμε μέσο όρο γύρω στους 340-350 φτάσαμε τους 417» σημειώνει, τον ρωτάμε αν πρόκειται για πνιγμούς σε θάλασσα ή πισίνα από λουόμενους, «ναι» μας απαντάει.

Προσθέτει μάλιστα ότι φέτος τα πράγματα είναι χειρότερα.

«Τον Ιούνιο αν έχετε παρατηρήσει έχουμε τουλάχιστον έναν με δύο πνιγμούς την ημέρα και είναι αυτοί που καταγράφονται. Πάρα πολλοί δεν καταγράφονται. Πάρα πολλοί ενώ ξεκινούν ως πνιγμοί καταλήγουν εν ζωή μεν στο νοσοκομείο και εκεί καταγράφεται ο θάνατος οπότε δεν χρεώνεται ως πνιγμός. Η κατάσταση είναι τραγική» μας λέει.

Μεγάλο ποσοστό των θυμάτων είναι «άνθρωποι μεγάλης ηλικίας, μεγάλο ποσοστό είναι και τα παιδιά» μας αναφέρει και στη συνέχεια το ποσοστό «απλώνεται σε όλες τις ηλικίες».

«Και οι νέοι μπορεί να πέσουν θύματα πνιγμού γιατί υπερεκτιμούν τις δυνατότητές τους, κάνουν επικίνδυνα παιχνίδια στο νερό, πίνουν κτλ. Όλα αυτά ο ναυαγοσώστης με την πρόληψη θα μπορούσε να τα αποσβέσει» υπογραμμίζει.

«Οι Έλληνες δεν ξέρουν να κολυμπούν»

Τα χιλιόμετρα ακτογραμμής θα πίστευε κανείς πως θα μας εξοικείωναν με τη θάλασσα και τουλάχιστον η πλειονότητα θα είχε την ευκαιρία να μάθει να κολυμπάει. Όπως οι Έλληνες δεν ξέρουν να κολυμπούν, μας διαβεβαιώνει ο κ. Μητριτσάκης.

Σπεύδει να εξηγήσει ότι «πρέπει να ορίσουμε τι σημαίνει κολυμπάω. Είναι άλλο επιπλέω δεν πνίγομαι άλλο ξέρω να κολυμπώ. Οι περισσότεροι ξέρουν να επιπλέουν. Αλλά αυτό δεν σημαίνει εμπειρία στη θάλασσα γιατί για σκεφτείτε κάθε χρόνο πάμε στη θάλασσα το καλοκαίρι. Μπαίνουμε μέσα δροσιζόμαστε βγαίνουμε. Αυτό δεν βελτιώνει την κολυμβητική μας ικανότητα. Μάλιστα χρόνο με τον χρόνο την κάνει χειρότερη».

Επομένως κάποιος που δεν κολυμπάει συστηματικά δεν βελτιώνει το κολύμπι του, «ούτε καν το κρατάει στο ίδιο επίπεδο, χρόνο με τον χρόνο μειώνεται». «Η ικανότητα του μέσου ανθρώπου όχι μόνο στην Ελλάδα είναι απλά να επιπλέει. Άρα σε μία δυσκολία θα βουλιάξει εύκολα» προσθέτει.

Η υπερεκτίμηση ο βασικότερος λόγος πνιγμού

Αυτό που πρέπει όλοι να γνωρίζουν, μας λέει ο κ. Μητριτσάκης, είναι ότι η θάλασσα θέλει σεβασμό. «Ο βασικός λόγος πνιγμού είναι η υπερεκτίμηση δυνατοτήτων. Νομίζουμε ότι αντέχουμε, μπορούμε, απομακρυνόμαστε πολύ από την ακτή, κάποια στιγμή κουραζόμαστε, έχουμε κάποια παθολογικά προβλήματα και έτσι αυτό καταλήγει σε πνιγμό. Οπότε πρέπει πάντα να κολυμπάμε σε σημεία που πατάμε» μας αναφέρει.

Η πιο βασική συμβουλή που μας δίνει για να μην κινδυνεύσουμε με πνιγμό είναι ακριβώς αυτή. Να κολυμπάμε σε σημεία που πατάμε.

«Όταν θέλω να κολυμπήσω στη θάλασσα δεν έχει νόημα να κολυμπάω 100 μέτρα από την ακτή ώστε αν χρειαστώ βοήθεια να είναι δύσκολο να έρθει ή να αργήσει. Πάντα να κολυμπάμε κατά μήκος. Μπορώ να ασκηθώ, να ευχαριστηθώ το κολύμπι μου, κολυμπώντας κατά πλάτος στην παραλία σε σημείο που πάντα πατάω, ώστε αν νιώσω μία ζάλη, μία αδιαθεσία, ο,τιδήποτε θα πατήσω, θα σηκώσω και το χέρι να ζητήσω και βοήθεια» μας εξηγεί.

Ναυαγοσώστρια της Life Guard σε πολυσύχναστη παραλία της Αττικής
© Sputnik /
Ναυαγοσώστρια

Τι να κάνετε για να μην κινδυνεύσετε ή αν δείτε κάποιον που κινδυνεύει

Εκτός από τη βασική αυτή συμβουλή, υπάρχουν και κάποια επιπλέον πράγματα που θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας για να είμαστε ασφαλείς, σύμφωνα με τον κ. Μητριτσάκη.

  • Αν έχουμε φάει να μπούμε μέχρι εκεί που πατάμε, μέχρι τη μέση.

«Είναι δύσκολο να πεις σε κάποιον που ζεσταίνεται αλλά έχει φάει να μην μπει. Θα μπει. Άρα μιλάμε στο κενό. Τουλάχιστον αν μπω μέχρι τη μέση δεν θα πνιγώ. Θα βραχώ, θα δροσιστώ, η θερμοκρασία του νερού θα ρίξει τη θερμοκρασία του σώματος».

  • Αν δούμε κάποιον που κινδυνεύει, νούμερο ένα κανόνας απαγορεύεται αν δεν είμαστε ειδικά εκπαιδευμένοι να τρέξουμε να τον βοηθήσουμε. «Αυτό που έχει δείξει η πράξη και που είναι και διεθνής κανόνας, θα πνιγούμε και οι δύο».

Φυσικά, ο κ. Μητριτσάκης δεν προτείνει να μείνουμε άπραγοι, αλλά μας συμβουλεύει πώς να αντιδράσουμε για να υπάρξει το ιδανικό αποτέλεσμα.

«Για να κινδυνεύει κάποιος και να είμαστε και εμείς εκεί σημαίνει ότι είμαστε σε μία παραλία, μία πισίνα, σε μία κυρίως οργανωμένη λειτουργική κατάσταση. Θα υπάρχει μία μπάλα, ένα στρώμα, κάτι που να επιπλέει και να μπορούμε να του το δώσουμε. Το ίδιο και σε μία πισίνα, πάντα κάτι υπάρχει γύρω που μπορούμε να του το δώσουμε. Πάμε προσεκτικά από μακριά και το δίνουμε να πιαστεί».

«Δεν θα κινδυνεύει πλέον, δεν θα κινδυνεύσουμε ούτε εμείς. Δεν θα πλησιάσουμε περισσότερο από δύο μέτρα στο θύμα γιατί θα κινδυνεύσουμε και οι δύο» σημειώνει.

Λέσβος, Μάνδρα, Μάτι, Χανιά

Πέρα από τις πολυσύχναστες παραλίες και τις δροσερές πισίνες, οι ναυαγοσώστες έχουν εκπαιδευτεί και συμμετέχουν σε επιχειρήσεις διάσωσης. Ακόμα μία άγνωστη πτυχή του επαγγέλματος, που η κ. Μπικώφ το χαρακτηρίζει λειτούργημα.

Η εθελοντική ομάδα της Lifeguard Hellas συμμετείχε σε διασώσεις στη Λέσβο, το Μάτι, τη Μάνδρα και προ μηνών στα Χανιά όπου σημειώθηκαν μεγάλες πλημμύρες. Η ομάδα έλαβε το Παγκόσμιο Βραβείο Hero στο όνομα της Μάνιας Μπικώφ για τις επιχειρήσεις στη Λέσβο.

«Δεν ήμασταν προετοιμασμένοι γι’ αυτό. Δεν είχαμε ούτε την πληροφορία, ούτε τη γνώση του τι πραγματικά συνέβαινε στη χώρα. Μέναμε σε σκηνή πέντε μέτρα από τον φάρο του Μολύβου. Όταν υπήρχε σκάφος που είχε εκπέμψει κίνδυνο είχαμε το δικαίωμα να βοηθήσουμε. Κάντε εικόνα ξημερώματα στο απόλυτο σκοτάδι, άκουγες μόνο φωνές και ουρλιαχτά και έπρεπε να μπεις στο νερό και να ψάξεις από πού έρχονται. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν φακούς ή κινητά και προσπαθούσαν να κάνουν σινιάλο και ξαφνικά αυτά τα φωτάκια τα έβλεπες και άπλωναν μέσα στο νερό μέχρι που έσβηναν και έπρεπε να μαζέψεις κόσμο» θυμάται από εκείνα τα δύο χρόνια.

«Ζήσαμε τον θάνατο, μωρά να γεννιούνται στην ακτή, ζήσαμε τη ζωή να γεννιέται και τη ζωή να χάνεται».

Tags:
πνιγμός, ναυαγοσώστες
ΠΡΟΤΥΠΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣΣΥΖΗΤΗΣΗ
ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΕΣΩ SPUTNIKΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΕΣΩ FACEBOOK