ΕΛΛΑΔΑ
Λήψη σύντομου url
Από
Κορονοϊός Ελλάδα (1751)
0 81
Βρείτε μας

Η Ελλάδα μετράει ήδη 40 ημέρες μέσα στην πανδημία του νέου κορονοϊού, με την πλειονότητα των επαγγελματικών κλάδων να πλήττονται βαρύτατα. Ανασφάλεια, φόβο και αγωνία για την επιβίωσή τους εκφράζουν οι επαγγελματίες που μίλησαν στο Sputnik.

Την Τετάρτη 26 Φεβρουαρίου 2020 επιβεβαιώθηκε το πρώτο κρούσμα του νέου κορονοϊού στη χώρα μας. Επρόκειτο για τη Δήμητρα Βουλγαρίδου από τη Θεσσαλονίκη που είχε επισκεφθεί τη Βόρεια Ιταλία. Από ταξίδι σε πληγείσα περιοχή της γειτονικής χώρας καταγράφεται την επομένη και το πρώτο κρούσμα στην Αθήνα. Αυτές οι δύο ημέρες αποτελούν την αρχή μιας πρωτόγνωρης υγειονομικής κρίσης στην Ελλάδα.

Η αναστολή της λειτουργίας όλων των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων συγκαταλέγεται στα πρώτα έκτακτα μέτρα που λαμβάνει το υπουργείο Υγείας, με στόχο τη μείωση της διασποράς του ιού στην κοινότητα. Τη ριζική αλλαγή στη ζωή της περιγράφει στο Sputnik, μία καθηγήτρια αγγλικών που εργάζεται σε ιδιωτικό κέντρο ξένων γλωσσών, η οποία βρίσκεται σήμερα εν αναμονή της αποζημίωσης ειδικού σκοπού. Τον φόβο του θανάτου από έναν άγνωστο ιό που μετατρέπεται σε τρομακτική οικονομική ανασφάλεια, περιγράφει μία επιχειρηματίας εστίασης. Αγνοώντας πόσο θα διαρκέσει το κλείσιμο εστιατορίων και καφέ-μπαρ, μιλάει για χρέη που θα την ακολουθούν σε βάθος τριετίας. Το πώς αναγκάστηκε να αφήσει τη δουλειά του, με την επιβολή της γενικής απαγόρευσης κυκλοφορίας, εξηγεί ένας οδηγός ταξί, που είδε τον τζίρο του να πέφτει κατά 70%. Σε μια άλλη πλευρά της πόλης, στα νότια προάστια της Αττικής, ένας σερβιτόρος προετοιμαζόταν από καιρό γι' αυτό που θα ακολουθούσε τον πρώτο μήνα της άνοιξης στην Ελλάδα, καθώς μάθαινε αναλυτικά από τους Κινέζους εργοδότες του για την εξέλιξη της πανδημίας στην Κίνα.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών, οι εργαζόμενοι που εντάσσονται στα μέτρα στήριξης πλησιάζουν τα 2 εκατομμύρια, ενώ με δεδομένη τη ραγδαία επιδείνωση της εγχώριας οικονομίας, παραμένει άγνωστο πότε και πώς θα επιστρέψουν στην πρότερη εργασιακή τους κατάσταση. Για τις επιπτώσεις της κρίσης του κορονοϊού και τα νέα εργασιακά δεδομένα, μίλησαν στο Sputnik, επαγγελματίες διαφόρων κλάδων.

Θανάσης Ζαφειρόπουλος, ετών 35, οδηγός ταξί: Βιώνω την κρίση του κορονοϊού χειρότερα από την κρίση του 2009

Σταμάτησα να δουλεύω στις 23 Μαρτίου, ωστόσο, η εβδομάδα που προηγήθηκε ήταν εισπρακτικά η χειρότερη που έχω βιώσει εδώ και εννέα χρόνια που εργάζομαι ως οδηγός ταξί. Για να μιλήσουμε με νούμερα, ένας οδηγός σε μια 12ωρη βάρδια, μπορεί να εισπράξει 100 με 120 ευρώ. Τις πρώτες μέρες του Μαρτίου που έσκασε το θέμα στην Ελλάδα, κι ενώ δεν είχαν ακόμη επιβληθεί οι περιορισμοί κυκλοφορίας, εισέπραττα κατά μέσο όρο 35 ευρώ την ήμερα. Δεν είχα άλλη επιλογή, παρά να κατέβω από το ταξί. Έπρεπε να το αφήσω οριστικά. Όπως έκανε και ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των συναδέλφων οδηγών.

Την κρίση αυτή του κορονοϊού τη βιώνω λίγο χειρότερα από την οικονομική κρίση του 2009. Τότε είχαμε χρόνο να συνηθίσουμε την κατάσταση, τα πράγματα εξελίσσονταν πιο αργά. Τώρα, η πανδημία αλλάζει τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων με ταχύτητα φωτός. Και όλα δείχνουν ότι αυτό που ακολουθεί θα είναι χειρότερο. Μοναδικό μου έσοδο θα είναι το επίδομα των 800 ευρώ που περιμένω από το κράτος, για να πληρώσω πάγια έξοδα 1000 ευρώ. Ψάχνω δουλειά μέσω ίντερνετ, σε κλάδους που κάπως αντέχουν ακόμα: κούριερ, ντελίβερι, σούπερ-μάρκετ, οδηγός σε μεταφορική. Μου λένε για δίμηνη σύμβαση και τραβηγμένα ωράρια, κι αν προλάβω να βρω διαθέσιμη θέση.

Έλενα Τ. ετών 32, καθηγήτρια αγγλικών: Ίσως μείνουμε απλήρωτοι για το υπόλοιπο του καλοκαιριού

Η ζωή μου άλλαξε ριζικά μέσα σε λίγες μέρες. Για τους περισσότερους, αν όχι για όλους, ισχύει αυτό. Ως καθηγήτρια Αγγλικών σε Κέντρο Ξένων Γλωσσών, έχω να αντιμετωπίσω μία εντελώς καινούργια πραγματικότητα. Λίγα μαθήματα μέσω υπολογιστή, που συνεπάγονται μία εξπρές εξοικείωση με πλατφόρμες και με τρόπους διδασκαλίας που δεν είχαμε υπόψη μέχρι πρότινος, αμήχανοι μαθητές που περιμένουν από τους καθηγητές κάτι περισσότερο από το να τους διδάξουμε γραμματική και λεξιλόγιο, σε αυτές τις συνθήκες, και φυσικά τεράστια αβεβαιότητα ως προς τα οικονομικά μας. Όσοι συνεχίζουν να δουλεύουν μέσω ίντερνετ, ελπίζουν σε κανονικές πληρωμές.

Όλοι οι υπόλοιποι είμαστε σε αναμονή για το κρατικό επίδομα. Ας μην ξεχνάμε ότι χιλιάδες καθηγητές είμαστε ωρομίσθιοι, με αποτέλεσμα κάθε καλοκαίρι να έχουμε ανάγκη από το επίδομα ανεργίας για να τα βγάλουμε πέρα. Η επιμήκυνση της σχολικής χρονιάς, ίσως, έχει ως αποτέλεσμα να μείνουμε τελικά απλήρωτοι για το υπόλοιπο του καλοκαιριού. Εννοείται πως ανησυχώ και για τα οικονομικά των δικών μου ανθρώπων, είτε είναι ενεργοί εργαζόμενοι, είτε συνταξιούχοι. Ταυτόχρονα, προσπαθώ να μην με καταβάλει το άγχος, προσπαθώ να γεμίζω δημιουργικά τον χρόνο που απέκτησα ξαφνικά: χειροτεχνίες, διάβασμα, audiobooks που διατίθενται από ελληνικούς εκδοτικούς οίκους, ποιοτικός χρόνος με τους αγαπημένους μου. Ας ελπίσουμε ότι ο νέος κόσμος μετά τον κορονοϊό, θα είναι λιγάκι καλύτερος. Σίγουρα θα είναι πολύ διαφορετικός.

Ιδομενέας Μ. ετών 27, ξενοδοχοϋπάλληλος: Κανείς δεν ξέρει πόσο καιρό θα μείνουμε άνεργοι

Στην αρχή ήμουν αρκετά επιφυλακτικός γιατί είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναζήσει. Εργάζομαι ως εποχικός ξενοδοχοϋπάλληλος εδώ και οκτώ χρόνια. Η φετινή σεζόν στα Χανιά δεν ξεκίνησε ποτέ ουσιαστικά. Άλλες χρονιές τέτοιες μέρες θα είχαμε ανοίξει ή θα κάναμε επιμορφωτικά σεμινάρια.

Όταν ξέσπασε όλο αυτό στην Ελλάδα, βρισκόμουν στην Αγγλία. Εκεί δεν υπήρχε ούτε ως είδηση, οπότε το είχα πάρει πιο χαλαρά. Μέχρι που γύρισα Ελλάδα στις 10 Μαρτίου όταν είχαν ληφθεί τα πρώτα μέτρα και άρχισα να καταλαβαίνω τι συμβαίνει. Υπάρχει αγωνία γιατί ζούμε όλοι μία πρωτόγνωρη κατάσταση. Δεν ξέρουμε πότε θα βελτιωθούν τα πράγματα, ούτε έχουμε κάποια ενημέρωση από τα ξενοδοχεία. Τα πιο αισιόδοξα σενάρια μιλούν για 15 Μαΐου. Ωστόσο, αναρωτιέμαι, ακόμη κι αν ανοίξουν τότε, ποιος θα έρθει; Ο Άγγλος, ο Αμερικάνος ή ο Ιταλός;

Τα οικονομικά μέτρα με αφορούν ως προς τη δίμηνη επέκταση του επιδόματος από το Ταμείο ανεργίας. Μιλάμε για ένα πολύ μικρό επίδομα το οποίο θα λαμβάνω αναγκαστικά για τους επόμενους δύο μήνες, που δεν θα μπορώ να εργαστώ. Με 400 συν 400 ευρώ και τα πάγια έξοδα να τρέχουν, όπως το ενοίκιο και οι λογαριασμοί, πώς θα τα βγάλουμε πέρα; Υπάρχουν συνάδελφοι με παιδιά που ζορίζονται ακόμη περισσότερο. Και με φοβίζει περισσότερο αυτό που θα ακολουθήσει. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει πότε κι αν θα ανοίξουν οι τουριστικές επιχειρήσεις και με τι εργασιακές συνθήκες.

Ας μη γελιόμαστε. Όλη αυτή η οικονομική ζημιά κάπως θα πρέπει να καλυφθεί, είτε από περικοπή μισθών, είτε από περικοπές προσωπικού. Θα πρέπει να υπάρξει εποπτεία προς τους επιχειρηματίες ώστε να διατηρηθούν οι ίδιες θέσεις εργασίας και οι ίδιοι μισθοί. Στα Χανιά, υπάρχουν ολόκληρες περιοχές που εξαρτώνται από τον τουρισμό κατά 90%. Σήμερα όλα είναι κλειστά και δεν κυκλοφορεί κανείς στους δρόμους. Μιλάμε για τεράστια ζημιά, τόσο για τις επιχειρήσεις, όσο και για τους εργαζόμενους που μένουν άνεργοι. Και φυσικά με άμεσο αντίκτυπο στην ευρύτερη τοπική κοινωνία.

Γιώργης Βασιλόπουλος, ετών 28, ηθοποιός: Ζούμε έναν επ' αόριστον εγκλεισμό

Μούδιασμα και συνεχής περισυλλογή. Αυτές οι λέξεις χαρακτηρίζουν σε προσωπικό επίπεδο την περίοδο που διανύουμε. Πράγματα που μέχρι πρότινος θεωρούσαμε δεδομένα, δεν είναι πια. Αντιλήφθηκα πόση αξία και δύναμη έχει το απλό.

Βρίσκομαι στην Κύπρο, μακριά από οικογένεια και φίλους. Ο χρόνος τώρα περνάει με ταινίες, πολλή μουσική και κάμποσες παρτίδες τάβλι με τον συγκάτοικο. Γενικά, βοηθάει πολύ το γεγονός ότι δεν είμαι μόνος στο σπίτι. Η παράσταση στην οποία συμμετείχα, στον ΘΟΚ, κατέβηκε απότομα 15 μέρες πριν το προβλεπόμενο τέλος της. Προσπαθώ να μείνω δημιουργικός, κάνοντας θεατρικούς αυτοσχεδιασμούς, μιας και αυτή η υπερένταση πρέπει κάπου να διοχετευτεί.

Η πρώτη πληροφορία για τον θανατηφόρο ιό ήρθε στα αυτιά μου στα τέλη του Γενάρη, όταν κάλπαζε στην Κίνα. Επουδενί δεν περίμενα να υπάρξει αυτή η εξέλιξη. Αρχικά ήμουν πολύ δύσπιστος. Δυσκολεύτηκα να πιστέψω πως υπήρχε το ενδεχόμενο του επ' αόριστον εγκλεισμού. Κι όμως το ζούμε. Υπάρχει αγωνία και φόβος για το αύριο που είναι αβέβαιο. Ελπίζω να βγούμε σύντομα από αυτό, να μπορέσουμε να αγκαλιαστούμε ξανά, να φιληθούμε, να δούμε τον ήλιο έξω από το σπίτι και να δουλέψουμε άμεσα. Να παραμείνουμε δυνατοί, να παραμείνουμε άνθρωποι, να καλλιεργήσουμε με την ατομική μας ευθύνη, την κοινωνική αλληλεγγύη. Να μείνουμε έξυπνοι και ξύπνιοι. Κι ας είναι το μόνο κρίμα μια χαμένη άνοιξη.

Νίνα Ν. ετών 32, επιχειρηματίας εστίασης: Τα χρέη θα μας ακολουθούν για τουλάχιστον 3 χρόνια

Να ξυπνάς και να κοιμάσαι με φόβο. Αυτή είναι η γενιά μας. Νιώθω μονίμως το τέλος να έρχεται. Στην αρχή ήταν ο φόβος του θανάτου από κάποιον αόρατο εχθρό, από έναν άγνωστο ιό. Τώρα είναι φόβος για το μέλλον μας, μια οικονομική αβεβαιότητα, ένας καθημερινός θάνατος, αγωνία για την επιβίωση.

Με τον αποκλεισμό κατάφερα να φτιάξω πράγματα που άφηνα πίσω, να τακτοποιήσω ντουλάπες συρτάρια και βιβλία, πέταξα άχρηστα πράγματα. Η κούραση της δουλειάς ήταν πάντα μεγάλη, η διάθεση και το κουράγιο μικρά. «Αύριο» έλεγα, λες και θα ζήσουμε για πάντα. Μόνο άγχος, να δουλεύω για να πληρώσω τους λογαριασμούς, το σπίτι, το μαγαζί μία καφετέρια στο κέντρο της Αθήνας, τον ΟΑΕΕ. Να σέρνομαι με ένα αίσθημα αδικίας, πως καθημερινά παλεύω για το τίποτα. Το κράτος ποτέ δεν στέκεται στις μικροεπιχειρήσεις.

Και τώρα μας δόθηκε η ευκαιρία για μια μεγάλη παύση. Είμαι στο σπίτι ασφαλής, φαινομενικά. Όμως σε κάθε τι που ακουμπώ, σκέφτομαι τι κόπο έκανα να το αποκτήσω. Και πώς θα μπορέσω να πουλήσω κάποια έπιπλα για να πληρώσω το νοίκι και τη ΔΕΗ μετά την κρίση του κορονοϊού, όταν ξαναβγούμε έξω. Όταν βγήκε η ανακοίνωση ότι κλείνουν τα μαγαζιά χάρηκα, γιατί ζούσα σε ένα μόνιμο στρες για το πότε θα κολλήσουμε τον ιό.

Μια πρώτη χαρά μετατράπηκε σε αγωνία για το οικονομικό πρόβλημα που θα ακολουθήσει. Είχα αρχίσει να αποφεύγω την οικογένειά μου καιρό πριν τον οριστικό αποκλεισμό. Δεν έχει βγει επίσημη ανακοίνωση για τους αυτοαπασχολούμενους και το επίδομα. Αλλά και πάλι με 800 ευρώ τι θα πρωτοπληρώσεις, τα έξοδα του μαγαζιού ή του σπιτιού; Καμία διευκόλυνση από το κράτος. Δεν μείωσαν τις οφειλές του ΕΦΚΑ, δεν μείωσαν τον ΦΠΑ που πρέπει να πληρώσουμε. Απλώς τα πήγαν πιο πίσω χρονικά. Θα γεμίσουμε χρέη. Θυμήθηκα όσους αυτοκτονούν και φοβήθηκα. Όλοι όσοι έφτασαν να γίνουν αυτόχειρες, πόση απελπισία πρέπει να ένιωσαν πρώτα. Φοβάμαι για τους συνεργάτες μου, τα ίδια και εκείνοι. Ζουν οικογένειες από το μαγαζί. Πληρώνουν δάνεια, σπουδάζουν παιδιά. Όταν ανοίξουν ξανά οι καφετέριες, ο φόβος θα είναι ακόμα εκεί, ο ιός δεν θα έχει εξαφανιστεί, οι σχέσεις και οι άνθρωποι θα είναι αλλαγμένοι. Χάνεται η σεζόν του καλοκαιριού, ο τουρισμός θα πέσει αισθητά και τα χρέη θα μας ακολουθούν τουλάχιστον 3 χρόνια. Δεν ξέρουμε τι μήνα θα ανοίξουμε και πόσοι καλοκαιρινοί μήνες θα χαθούν. Δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά, ευχόμαστε μονάχα οι μόνιμοι πελάτες μας να συνεχίσουν να έρχονται. Το μόνο που θα βοηθούσε είναι κάποιες φορολογικές μειώσεις και μείωση στις εισφορές του ΕΦΚΑ. Και σίγουρα όχι ένα πενιχρό επίδομα 800 ευρώ. Πιστεύω πως ο κόσμος θα αλλάξει πολύ ύστερα από αυτό. Το τέρας συνεχίζει να είναι έξω και λέγεται ανασφάλεια.

Ηλίας Κονταργύρης, ετών 31, σερβιτόρος: Πιστεύω ότι θα επιστρέψω στη δουλειά, αλλά για λιγότερες ώρες

Τελευταία μέρα στη δουλειά ήταν στις 13 Μαρτίου. Επειδή δουλεύω με Κινέζους, άκουγα επί δύο μήνες, από πρώτο χέρι, τι γινόταν εκεί με τον κορονοϊό και ήμουν προετοιμασμένος ψυχολογικά. Επίσης, επειδή ερχόμουν σε επαφή με Κινέζους πελάτες, πρόσεχα πάρα πολύ διότι ήμουν απόλυτα εκτεθειμένος ως σερβιτόρος. Ευτυχώς μας είχαν προμηθεύσει με γάντια για το μάζεμα των τραπεζιών και αντισηπτικά υγρά.

Όταν άρχισαν σταδιακά να καταγράφονται τα πρώτα κρούσματα στην Ελλάδα κι έκλεισε το εστιατόριο, είχα άγχος για τα οικονομικά μου. Πιστεύω ότι θα επιστρέψω στη δουλειά το πρώτο δεκαήμερο του Μαΐου, εφόσον ανοίξουν οι χώροι εστίασης. Πιθανόν, βέβαια, να δουλεύω λιγότερες ώρες. Στα τρέχοντα, έχω ένα δάνειο για το σπίτι που μένω. Προς το παρόν, όμως, φαίνεται να με καλύπτει το έκτακτο επίδομα που θα δοθεί.

Νίκος Φ. ετών 31, ασφαλιστικός σύμβουλος: Η πανδημία βάζει τη δουλειά μου σε αναμονή

Τα τελευταία δύο χρόνια εργάζομαι ως ασφαλιστικός σύμβουλος με σύμβαση έργου, αποκλειστικής συνεργασίας, σε μεγάλη εταιρεία του κλάδου. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι είμαι ελεύθερος επαγγελματίας και ότι το εισόδημά μου προέρχεται από τις προβλεπόμενες προμήθειες για κάθε τύπο ασφαλιστηρίου συμβολαίου, για το οποίο έχω πραγματοποιήσει τη διαμεσολάβηση.

Εξαιτίας της φύσης της εργασίας μου, η πανδημία έχει θέσει σε αναμονή τη δραστηριότητά μου. Το γραφείο μας έκλεισε στα μέσα Μαρτίου. Λειτουργεί μόνο η γραμματεία με τηλεργασία. Φυσικά, η εταιρεία συνεχίζει το έργο της, προσπαθώντας να εξυπηρετεί τις ανάγκες των πελατών της και την καταβολή των αποζημιώσεων. Υπάρχει προβληματισμός, κυρίως για τη χρονική διάρκεια του περιορισμού της δραστηριότητας λόγω του COVID-19. Το εισόδημά μου προέρχεται κατά κύριο λόγο από νέες εργασίες. Προβληματισμός υπάρχει και για συναδέλφους μου, οι οποίοι είναι αρκετά χρόνια στο επάγγελμα. Όσο νωρίτερα βγούμε από αυτή την κρίση, τόσο μικρότερος ο κίνδυνος να απωλέσουν μέρος των πελατών τους. Ο ΚΑΔ της ασφαλιστικής διαμεσολάβησης συμπεριλήφθηκε στο δεύτερο κύμα μέτρων που εξήγγειλε η κυβέρνηση. Είναι μια οικονομική ανακούφιση, η οποία ελπίζω να είναι και η τελευταία, γιατί αυτό σημαίνει ότι θα έχουμε βγει από την κρίση.

Θέμα:
Κορονοϊός Ελλάδα (1751)
Tags:
επιχειρηματίας, εργαζόμενοι, θέσεις εργασίας, εργασία, κρίση, επαγγέλματα, κορονοϊός, COVID-19
ΠΡΟΤΥΠΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣΣΥΖΗΤΗΣΗ
ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΕΣΩ SPUTNIKΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΕΣΩ FACEBOOK