09:34 25 ΟΚΤΩΒΡΙΟY 2020
ΕΛΛΑΔΑ
Λήψη σύντομου url
Από
0 22
Βρείτε μας

Η Ευδοκία Χατζηπιέρα, ο Ορέστης Αναστασιάδης και ο Χαράλαμπος Ζαννέτος κάποτε κατοικούσαν στα Βαρώσια Αμμοχώστου. Το Sputnik τούς συνάντησε στη Θεσσαλονίκη όπου ζουν εδώ και χρόνια. Η εικόνα της περασμένης Πέμπτης με τους εποίκους και τους Τουρκοκυπρίους να μπαίνουν περιχαρείς και να παραβιάζουν την περιοχή τούς προκάλεσε ακόμα μεγαλύτερο πόνο.

Το άνοιγμα της περίκλειστης ζώνης των Βαρωσίων την Πέμπτη 8 Οκτωβρίου στην Κύπρο και η εικόνα με εποίκους και Τουρκοκυπρίους να κάνουν βόλτες εντός αυτής, έφερε δάκρυα στα μάτια πολλών Κυπρίων.

Μέχρι το 1974, η Αμμόχωστος και η περίκλειστη πόλη των Βαρωσίων ήταν το σπίτι τους. Εκεί μεγάλωσαν, εκεί πήγαν σχολείο κι εκεί έζησαν τον πόλεμο. Ο ξεριζωμός που βίωσαν με την εισβολή των Τούρκων και τη διχοτόμηση της Κύπρου παραμένει γι' αυτούς μια ανοικτή πληγή που ποτέ δεν θα κλείσει.

Το Sputnik συνάντησε την Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου, στη Θεσσαλονίκη τρεις Κύπριους που έζησαν στα Βαρώσια, στην Αμμόχωστο, και με δάκρυα στα μάτια παρακολούθησαν την παραβίαση.

«Ένιωσα πόνο στην ψυχή»

Η Ευδοκία Χατζηπιέρα μέχρι τα 17 της χρόνια ζούσε στην Αμμόχωστο ώσπου το 1974 ήρθε στη Θεσσαλονίκη όπου σπούδασε και έγινε καθηγήτρια Αγγλικών. Το μυαλό της και η ψυχή της βρίσκεται εκεί, στην Αμμόχωστο. Το σπίτι της -στην οδό Ράντγιαρντ Κίπλινγκ 12- είναι λίγα μέτρα έξω από το φράχτη των Βαρωσίων.

© Sputnik / Φανή Χαρίση
Η Ευδοκία Χατζηπιέρα

«Είμαι Βαρωσιώτισσα. Μερικοί αρνούνται να το δεχτούν γιατί κάποιοι από εμάς είχαμε την… τύχη να είμαστε εκτός του συρματοπλέγματος. Και πρέπει να πούμε ότι η Αμμόχωστος δεν είναι μόνο εκείνη η περιοχή, δηλαδή η περιφραγμένη» δήλωσε προσθέτοντας ότι «εμείς που είμαστε εκτός της περιφραγμένης περιοχής δεν μπορούμε να διεκδικήσουμε τίποτα. Από τον καιρό που χωρίστηκε το Βαρώσι, εμάς δεν μας θεωρούν ότι είμαστε από εκεί».

Η Αμμόχωστος ήταν μια όμορφη πόλη και όπως θυμάται η κα Χατζηπιέρα, στα Βαρώσια βρίσκονταν «οι καφετέριες και τα ξενοδοχεία».

«Εκεί κολυμπήσαμε, εκεί διασκεδάζαμε, εκεί ήταν τα φροντιστήρια μας. Το αγαπώ εκείνο το κομμάτι της πόλης (σ.σ. εννοεί την περίκλειστη ζώνη), αλλά αγαπώ και τη γειτονιά μου» τόνισε. Όταν είδε τις εικόνες με τους εποίκους και τους Τουρκοκυπρίους να μπαίνουν στην περίκλειστη ζώνη ένιωσε «πόνο στην ψυχή».

«Όχι πως πίστεψα ότι ο Τούρκος θα δώσει κάτι πίσω. Αλλά είχαμε μια ελπίδα. Με αυτό που έκανε χτες (σ.σ. την Πέμπτη) ο Τούρκος, όλοι κλάψαμε, είμαστε όλοι θλιμμένοι» ανέφερε.

Η κα Χατζηπιέρα μάς δείχνει φωτογραφίες του σπιτιού της που πλέον τις έχει σκανάρει και τις έχει στο κινητό της. Ένα όμορφο διώροφο σπίτι που μάλιστα, όπως είπε, το είχαν ανακαινίσει προκειμένου στον πρώτο όροφο να μείνει η αδερφή της με τον σύζυγό της που θα παντρεύονταν και στον πάνω όροφο θα έμενε η ίδια με τους γονείς της. Το 1974 το άφησαν πίσω τους. Από τότε κατοικούν άλλοι σε αυτό.

© Φωτογραφία : Ευδοκία Χατζηπιέρα
Το σπίτι της Ευδοκίας Χατζηπιέρα στην Αμμόχωστο λίγα μέτρα έξω από τον φράχτη των Βαρωσίων

Τον Απρίλιο του 2003, τα Κατεχόμενα άνοιξαν και χιλιάδες Κύπριοι έσπευσαν να πάνε να δουν τα σπίτια τους και τις γειτονιές τους. Η κα Χατζηπιέρα πήγε λίγο καιρό μετά, το καλοκαίρι. «Ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα. Μένανε άλλοι μέσα. Αλλά μου φάνηκαν όλα πολύ μικρά. Το σπίτι μου είχε τρία δωμάτια, σαλόνι όμως μου φάνηκε πολύ μικρό. Το ίδιο και οι δρόμοι» περιγράφει.

Οι νέοι ένοικοι της είπαν «αν είναι κάτι δικό σου πάρε το» και η κα Χατζηπιέρα τους απάντησε αμέσως: «Το σπίτι μου».

Οι νέοι κάτοικοι του σπιτιού της απάντησαν ότι «κι εμείς αφήσαμε σπίτια εκεί που ήμασταν» καθώς, όπως της είπαν, ερχόντουσαν από τη Μάλια της Πάφου.

© Φωτογραφία : Ευδοκία Χατζηπιέρα
Το γυμνάσιο της Αμμοχώστου

«Μέσα στο σπίτι μου δεν είδα κάτι δικό μας. Είχαν κάνει και μια αλλαγή σε έναν χώρο και δεν αισθάνθηκα καθόλου καλά και σηκώθηκα κι έφυγα, γιατί τίποτα δεν μου θύμιζε ότι αυτό ήταν το σπίτι μου. Προτίμησα να πάω να δω άλλα μέρη, όπως το σχολείο μου που ήταν δίπλα» πρόσθεσε συγκινημένη.

Κάθε χρόνο η κα Χατζηπιέρα επισκέπτεται την Αμμόχωστο. Βλέπει το σπίτι της, τη γειτονιά της και κοιτά μέσα στο συρματόπλεγμα την περίκλειστη ζώνη των Βαρωσίων. Το σπίτι της είναι ακριβώς έξω από το συρματόπλεγμα αφημένο, όπως λέει, στον χρόνο «με τους ενοίκους να μην το έχουν βάψει ούτε μια φορά, αφού δεν είναι δικό τους δεν τους νοιάζει και το έχουν παρατήσει. Απλώς μένουν σε αυτό».

«Την τελευταία φορά τον παρακάλεσα (σ.σ. τον ένοικο) να αφήσει τον γιό μου να μπει μέσα, να δει το σπίτι. Μου είπε "όχι" επειδή "μου είπες κακές κουβέντες την τελευταία φορά που ήρθες". Αυτή τη φορά, του είπα πιο κακές κουβέντες».

«Αισθάνθηκα πίκρα»

Ο Ορέστης Αναστασιάδης ζούσε μέσα στα Βαρώσια. Το διώροφο σπίτι του ήταν στην οδό Μιαούλη 23 Γ, πίσω από τον παραλιακό δρόμο.

«Έφυγα στον πόλεμο όταν ήμουν 14 ετών. Πήγαινα δηλαδή Γ' Γυμνασίου τότε. Έζησα τον πόλεμο και το 1974 ήρθα μόνος μου στη Θεσσαλονίκη και μετά ήρθε και η αδερφή μου εδώ» εξήγησε ο κ. Αναστασιάδης.

© Sputnik / Φανή Χαρίση
Ο Ορέστης Αναστασιάδης

Το σπίτι του κ. Αναστασιάδη είναι εντός της περίκλειστης ζώνης των Βαρωσίων. «Είμαι από την κλειστή περιοχή των Βαρωσίων. Ποτέ δεν μπόρεσα να πάω να δω το σπίτι μου. Δεν γνωρίζω τώρα πώς είναι και ποια είναι η κατάσταση του. Βέβαια δεν μένει κανείς μέσα» ανέφερε και πρόσθεσε ότι θυμάται το σχολείο του στον Άγιο Ιωάννη, την εκκλησία του Αγίου Νικολάου, τους κεντρικούς δρόμους, τα ξενοδοχεία και τις καφετέριες.

«Έχω πάει, αλλά δεν μπορεί κανείς να μπει μέσα από την περίφραξη. Μόνο απ' έξω αγναντεύεις» θυμάται ο κ. Αναστασιάδης και περιγράφει με μια λέξη τα αισθήματα που τον πλημμύρισαν την Πέμπτη, όταν άνοιξαν την περίφραξη και πέρασαν μέσα στα Βαρώσια έποικοι και Τουρκοκύπριοι:

«Πίκρα αισθάνθηκα. Μεγάλη πίκρα γιατί στο βάθος του μυαλού, όλα αυτά τα χρόνια, υπάρχει μια ελπίδα ότι ίσως μπούμε μέσα. Υπήρχε στο μυαλό μου ότι κάποια στιγμή θα δούμε φως στο τούνελ, αλλά φαίνεται ότι αυτό το τούνελ είναι μεγάλο και δεν ξέρω πότε θα δούμε φως. Ήμουν μικρός και γέρασα. Ήμουν 14 ετών και έφτασα 60 ετών. Έχω καημό κάποια στιγμή να πάρω τα παιδιά μου άμα ακούσω ότι άνοιξε αυτή η πόλη και να πάω κολυμπώντας από τη Θεσσαλονίκη».

«Θα πάω μόνο αν μπορώ να βάλω την ελληνική σημαία»

Ο Χαράλαμπος Ζαννέτος κατάγεται από το χωριό Στύλλοι Σαλαμίνας που βρίσκεται δίπλα στην Αμμόχωστο, αλλά ζούσε στην Αμμόχωστο και στα Βαρώσια.

«Εγώ δεν είμαι ακριβώς από την Αμμόχωστο. Είμαι από ένα χωριό που είναι ακριβώς δίπλα και λέγεται Στήλη Σαλαμίνος. Όμως, όλα τα χρόνια μου τα πέρασα στην Αμμόχωστο γιατί εκεί πήγα σχολείο σχολείο, εκεί πήγα φαντάρος, εκεί πολέμησα και εκεί ονειρεύομαι να πάω. Όχι να με πάνε, αλλά να πάω με τον τρόπο που ξέρω εγώ» λέει με νόημα ο κ. Ζαννέτος και προσθέτει ότι «δεν περιμένω τίποτα από κανέναν, τα λάθη είναι μόνο δικά μας και κανενός άλλου».

© Sputnik / Φανή Χαρίση
Ο Χαράλαμπος Ζαννέτος

Ο κ. Ζαννέτος ήταν αξιωματικός του στρατού και πολέμησε «υπέρ του δέοντος» όπως παρατηρεί. «Ήμουν αξιωματικός της ΕΛΔΥΚ στον δεύτερο γύρο. Είχα δικό μου λόχο με 100 άτομα και έκανα την επίθεση από αριστερά στη θάλασσα σε αυτές τις τούρκικες γειτονιές έξω από την Αμμόχωστο» περιέγραψε. Ο πατέρας του είναι αγνοούμενος όπως και αρκετά ξαδέρφια του και από τότε που έφυγε -σε ηλικία 21 ετών- από την Κύπρο και ήρθε στη Θεσσαλονίκη δεν πήγε ποτέ στα Κατεχόμενα.

«Δεν υπάρχει περίπτωση να πάω. Θα πάω μόνο με έναν τρόπο: Αν θα μπορώ να βάλω την ελληνική σημαία. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει. Ή αγωνίζεται να απελευθερώσεις τον τόπο σου ή κάθεσαι και κλαις» τόνισε ο κ. Ζαννέτος και πρόσθεσε: «Οι Τούρκοι μάς τρώνε με την μέθοδο του "σαλαμιού", δηλαδή φέτα φέτα».

Ο γιος του κ. Ζαννέτου, Μιχάλης είναι 31 ετών, σπούδασε Νομική και ποτέ δεν έχει επισκεφτεί τα Κατεχόμενα.

© Sputnik / Φανή Χαρίση
Ο γιος του Χαράλαμπου Ζαννέτου, Μιχάλης

«Είμαι δεύτερης γενιάς πρόσφυγας. Την Αμμόχωστο και τα κατεχόμενα εδάφη τα γνωρίζω μέσα από τις ιστορίες που έχω ακούσει από τον πατέρα μου και άλλους συγγενείς και από τα βιβλία που έχω διαβάσει. Θεωρώ ότι αυτό που έγινε ήταν κάτι αναμενόμενο γιατί οι Τούρκοι λειτουργούν μεθοδικά εδώ και πολλά χρόνια κι εμείς κάνουμε ότι δεν το βλέπουμε. Η πολιτική του κατευνασμού έχει αποτύχει παταγωδώς. Εμείς κάνουμε μόνο υποχωρήσεις, δεν διεκδικούμε τίποτα, δεν έχουμε κερδίσει τίποτα και αυτό πρέπει να αλλάξει το συντομότερο δυνατό. Δεν γίνεται να βασιζόμαστε μόνο στους διεθνείς οργανισμούς και στο διεθνές δίκαιο γιατί όσο κι αν το δίκαιο είναι με το μέρος μας, το διεθνές δίκαιο πάντα συμβαδίζει με τον ισχυρό» υπογραμμίζει ο Μιχάλης Ζαννέτος, συμπληρώνοντας ότι η λύση είναι μία: «Πρέπει να απελευθερώσουμε την Κύπρο. Δεν γίνεται να καθίσουμε στο τραπέζι των συνομιλιών με αυτούς που μας απειλούν με τα όπλα».

Απογοήτευση από τις αντιδράσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Και οι τρεις τους -η κα Χατζηπιέρα, ο κ. Αναστασιάδης και ο κ. Ζαννέτος- θεωρούν ότι οι Τούρκοι θα αξιοποιήσουν τουριστικά την περιοχή και θεωρούν ότι τα έχουν όλα μελετημένα. Η Αμμόχωστος, όπως λένε, ήταν ένας μεγάλος τουριστικός προορισμός όπου μέχρι το 1974 λειτουργούσαν στην περιοχή «27 ξενοδοχεία και το επισκέπτονταν περίπου 250.000 τουρίστες», ενώ στην Αμμόχωστο ζούσαν 40.000 άνθρωποι.

Σήμερα, και οι τρεις τους, δεν έχουν καμία ελπίδα ότι η διεθνής κοινότητα θα αντιδράσει όσο θα έπρεπε προκειμένου να διορθωθεί η κατάσταση, με τον κ. Ορέστη Αναστασιάδη να εμφανίζεται ιδιαίτερα απογοητευμένος από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στη Θεσσαλονίκη, η κοινότητα των Κύπριων φτάνει περίπου τα 10.000 άτομα με τους μόνιμους κατοίκους, αλλά και τους φοιτητές που έρχονται να σπουδάσουν.

© Sputnik / Φανή Χαρίση
Η Ευδοκία Χατζηπιέρα, ο Χαρ. Ζαννέτος με τον γιο του Μιχάλη, ο Ορ. Αναστασιάδης με την σύζυγό του και ο πρόεδρος της Κυπριακής Εστίας, Αλ. Μούστρας

Ο Αλέξανδρος Μούστρας είναι πρόεδρος της Κυπριακής Εστίας Θεσσαλονίκης η οποία εξέδωσε ανακοίνωση τονίζοντας ότι «η Τουρκία εισβάλλει στην περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου. Δεν έχει σημασία αν χρησιμοποιεί μπουλντόζες αντί όπλα. Δεν έχει σημασία αν πρόκειται για ενάμιση χιλιόμετρο παραλίας ή για ολόκληρη την πόλη. Για εμάς, κάθε σπιθαμή κυπριακής γης είναι Ελλάδα. Οι τουρκικές προκλήσεις είναι συνεχεία. Καλούμε τον ελληνικό λαό σε αγωνιστική εγρήγορση. Καλούμε την ελληνική κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της απέναντι στο έθνος».

Στην Αμμόχωστο είχε εργαστεί για δύο χρόνια όταν τελείωσε τις σπουδές του στην Κτηνιατρική και ο αναπληρωτής πρόεδρος της Ομοσπονδίας Κυπριακών Οργανώσεων Ελλάδας, Κώστας Σταματάρης, ο οποίος μιλώντας στο Sputnik τόνισε ότι ήδη η Τουρκία υλοποιεί τον «Αττίλα 3» από τότε που ξεκίνησε έρευνες στη θαλάσσια περιοχή της Κύπρου κι ότι «χρησιμοποιεί το ψευδοκράτος ως εργαλείο για την εξωτερική της πολιτική».

«Η Τουρκία παραβιάζει κάθε στιγμή τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κύπρο. Και μία από τις παραβιάσεις είναι και στην Αμμόχωστο» τόνισε ο κ. Σταματάρης και πρόσθεσε ότι «μας απογοητεύουν οι χλιαρές αντιδράσεις των εταίρων. Μας απογοητεύουν οι αντιδράσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Διότι βλέπουμε ότι τα οικονομικά συμφέροντα προέχουν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των δικαιωμάτων των χωρών-μελών της ΕΕ όπως είναι η Κύπρος. Κάποιες χώρες της ΕΕ βάζουν πάνω απ' όλα τα συμφέροντα που έχουν με την Τουρκία που είναι ένας εκβιαστής της περιοχής και εισβολέας».

Στην ανακοίνωση της, η Ομοσπονδία καταδικάζει «την προκλητική, παράνομη και απαράδεκτη ενέργεια των τούρκικων κατοχικών δυνάμεων στην Αμμόχωστο, με την ποδηγέτηση του Προέδρου της Τουρκίας, Ερντογάν» και υπογραμμίζει ότι «δηλώνουμε παρόντες και συμπαραστάτες στις κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου στις προσπάθειες που καταβάλλουν για να αποτρέψουν τα μεθοδευμένα σχέδια της Τουρκίας τόσο στην παραλία της Αμμοχώστου όσο και στην υπόλοιπη Κύπρο».

Tags:
Τουρκία, Θεσσαλονίκη, Κύπρος, Βαρώσια, Αμμόχωστος
ΠΡΟΤΥΠΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣΣΥΖΗΤΗΣΗ
ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΕΣΩ SPUTNIKΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΕΣΩ FACEBOOK