03:06 26 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟY 2020
ΚΟΣΜΟΣ
Λήψη σύντομου url
Από
0 80
Βρείτε μας

Τα κίτρινα γιλέκα που μέσα σε δύο εβδομάδες έγιναν «κίτρινα γιλέκα» καθώς πήρε διαστάσεις και πέρα από τον χώρο των οδηγών αποφασίζουν το επόμενο βήμα τους. Μιλήσαμε με την Αιμιλία Ιωαννίδη, ελληνίδα που ζει και εργάζεται στο Παρίσι και τη ρωτήσαμε για την κινητοποίηση που ταράζει τη Γαλλία και όχι μόνο.

Ξεκίνησε στις 17 Νοεμβρίου ως εκδήλωση διαμαρτυρίας, διάρκειας μίας ημέρας, για την αύξηση στον φόρο για τα καύσιμα. Σήμερα, περίπου έναν μήνα μετά έχει εξελιχθεί σε κίνημα με 42 αιτήματα, καλύπτει μία μεγάλη βεντάλια ανθρώπων των μεσαίων, μικρομεσαίων και λαϊκών στρωμάτων. Έχει καταφέρει να αποσπάσει δεσμεύσεις οικονομικού και κοινωνικού περιεχομένου από τον πρόεδρο μίας χώρας που «φλερτάρει» με τη δημοσιονομική δαμόκλειο σπάθη του 3%, και συνεχίζει. Συνεχίζει;

Η απάντηση δεν είναι τόσο απλή και όπως μας λέει η κ. Ιωαννίδη, που διδάσκει στο πανεπιστήμιο Παρίσι ΙΙ, θα πρέπει να περιμένουμε λίγο καθώς είναι ένα φαινόμενο που βρίσκεται σε απόλυτη εξέλιξη.

«Δεν μπορεί να συγκρίνει κανείς το κίνημα της 17ης Νοεμβρίου με αυτό που έγινε την 1η Δεκεμβρίου ή στις 8 Δεκεμβρίου. Από την άλλη πλευρά δεν μπορεί κανείς να συγκρίνει και την κατάσταση όπως έχει αυτή τη στιγμή, μετά το Στρασβούργο και τις εξαγγελίες Μακρόν, με την προηγούμενη κατάσταση. Είμαστε σε διαρκή εξέλιξη» εξηγεί.

Όσοι έσπευσαν να εκτιμήσουν ότι οι εξαγγελίες Μακρόν και το βαρύ κλίμα μετά την τρομοκρατική επίθεση θα κάμψουν ένα εξαιρετικά ποικιλόμορφο κίνημα ίσως βιάστηκαν καθώς όπως όλα δείχνουν η απόφαση δεν θα είναι τόσο απλή.

Οι ανακοινώσεις του Μακρόν είχαν δύο σκέλη. Το πρώτο, στο οποίο εστίασαν οι περισσότεροι, αφορούσε τις παροχές που θα εισαγάγει, ενώ το δεύτερο σκέλος αφορά προτάσεις για κοινωνικό διάλογο «ώστε ενδεχομένως να επιτευχθούν και άλλες κοινωνικές κατακτήσεις που είναι στη διακριτική ευχέρεια των μερών που θα συμμετάσχουν στον διάλογο» επισημαίνει.

Η πρώτη και μοναδική δημοσκόπηση αμέσως μετά τις εξαγγελίες έδειξε ότι η πλειονότητα, οριακή μεν, αλλά η πλειονότητα των Γάλλων θεωρούν ότι οι κινητοποιήσεις πρέπει να σταματήσουν καθώς έκριναν τις παροχές επαρκείς.

Ωστόσο, τίποτα δεν έχει οριστικοποιηθεί και αυτό φαίνεται με δύο τρόπους.

Αφενός, όπως μας λέει η κ. Ιωαννίδη οι μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις δεν δείχνουν να υποχωρούν. Μόλις την Τετάρτη «υπήρξε ο αποκλεισμός του πανεπιστημίου από το οποίο ξεκίνησε ο Μάης του '68».

Επίσης και τα κίτρινα γιλέκα δεν είναι ικανοποιημένα στην πλειοψηφία τους.

«Αν δει κανείς τις τοποθετήσεις τους τα περισσότερα δεν είναι ικανοποιημένα. Δεν είναι οι παροχές όπως τις παρουσίασε ο Μακρόν στην αρχή. Οι πιο ικανοποιημένοι είναι οι συνταξιούχοι που καλύφθηκαν πλήρως κάτι που δεν ισχύει για τους μεσήλικες και τους νεότερους εργαζόμενους» εξηγεί.

«Ουσιαστικά τα μέτρα που πήρε είναι λίγο διασπαστικά. Κάποιους ικανοποιεί περισσότερο, κάποιους λιγότερο και φυσικά οι μετριοπαθείς είπαν αμέσως ότι εμείς ικανοποιηθήκαμε. Κάποιοι λένε όχι» μας επισημαίνει.

Ωστόσο θεωρεί ότι το σκηνικό επηρεάζεται έντονα από τον καινούριο παράγοντα της τρομοκρατίας «που μπαίνει πολύ δυναμικά στην όλη πολιτική εξέλιξη».

Η εξέγερση κατά ενός φόρου που έγινε κίνημα

Ανεξάρτητα από την πορεία του κινήματος ή και προσθετικά, έχει εξίσου ενδιαφέρον για την ακτινογραφία της κοινωνίας όχι μόνο στη Γαλλία αλλά και στην ΕΕ να το πώς μία δυναμική αντίδραση κατά ενός φόρου εξελίσσεται γρήγορα σε μία γενικευμένη κινητοποίηση.

Μήπως η γαλλική κοινωνία και κατ' επέκταση και άλλες ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι «έτοιμες» και δράσουν και να αντιδράσουν και τι είναι αυτό που ενώνει αποκλίνοντα κοινωνικά στρώματα.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση των «κίτρινων γιλέκων» η εκκίνηση ήταν ένας φόρος. «Στην αρχή τα κίτρινα γιλέκα είχαν προβάλλει τέσσερα αντιδραστικά αιτήματα μιλούσαν για μείωση των φόρων γενικώς και ζητούσαν και μείωση δημοσίων δαπανών, το οποίο είναι πολύ εντυπωσιακό καθώς σημαίνει ότι οι παροχές του κράτους στους πολίτες δεν θα μπορούσαν να διασφαλιστούν» αναφέρει η κ. Ιωαννίδη.

Περιγράφει ότι «συτό σιγά σιγά μεταστράφηκε και φτάσαμε στο σημείο των 42 αιτημάτων που είναι πολύ πιο προοδευτικά. Ζητούν περισσότερες δημόσιες παροχές, δικαιότερη κατανομή των φόρων, επιστροφή του φόρου μεγάλης περιουσίας που είχε καταργήσει ο Μακρόν».

Έτσι «η δυσαρέσκεια που υπήρχε στη γαλλική κοινωνία και μεγάλωνε εκφράστηκε μέσα από το κίνημα. Το κριτήριο που έκανε τον περισσότερο κόσμο να συστρατευθεί με το κίνημα ήταν ο δυναμισμός του».

Καταλύτης το οικονομικό χάσμα στα εισοδήματα

Εκτός από τον δυναμισμό με τους αποκλεισμούς δρόμων που έκαναν την κινητοποίηση να τραβήξει το ενδιαφέρον, ο καταλύτης για να αποκτήσει ευρύτερη βάση ήταν σίγουρα το κοινωνικό ρήγμα που «υπάρχει αναμφισβήτητα», όπως μας επισημαίνει.

Κατά την ίδια το ρήγμα εντοπίζεται στο οικονομικό χάσμα στο πεδίο των εισοδημάτων. Είναι κάτι που, όπως μας μεταφέρει, το βλέπει κανείς έντονα ακόμα και στο Παρίσι.

«Η απόσταση ανάμεσα στη μεσαία τάξη, που λειτουργεί ως φράγμα σε οποιαδήποτε μορφή εξέγερσης, η απόσταση κυρίως των μικρομεσαίων που φοβούνται μήπως υποβαθμιστεί και άλλο η θέση τους, είναι τόσο μεγάλη και εμφανής από τους μεγαλόσχημους ώστε να προκαλεί διαρκή ρηγμάτωση στη Γαλλία» εξηγεί και προσθέτει ότι η «ρηγμάτωση» αυτή είναι μία ακόμα στις πολλές που δέχεται η γαλλική κοινωνία το τελευταίο διάστημα.

Δεν το εντοπίζει τόσο σε επίπεδο επαρχίας και πόλης, όπως πρόσφατα ο Πιερ Μοσκοβισί, καθώς εξηγεί ότι ακόμα και στο Παρίσι είναι πολλοί οι Γάλλου που ζουν περιφερειακά γιατί δεν μπορούν να ζήσουν στο Παρίσι.

«Το κίνημα ίσως όταν ξεκίνησε να εξέφραζε μία διαφοροποίηση (σ.σ. μητροπόλεων — ημιαστικών ζωνών) αλλά άλλαξε όταν σταμάτησε να είναι ένας απλά αγώνας για τα καύσιμα και έγινε για την ποιότητα ζωής συνολικά, την κοινωνική δικαιοσύνη, άλλαξαν τα πράγματα και στο πεδίο των διαφοροποιήσεων» εξηγεί.

Μια ενδιαφέρουσα απουσία

Αναμφισβήτητα ο αγώνας έχει ξεκάθαρα κοινωνικά χαρακτηριστικά. Όμως γιατί δεν συμμετέχουν οι μετανάστες; «Τα προάστια που συγκεντρώνονται οι μετανάστες δεν έχουν συστρατευθεί και αυτό έχει να κάνει με τα χαρακτηριστικά του κινήματος στη γέννησή του» αναφέρει η κ. Ιωαννίδη μεταφέροντας την εκτίμησή της και την εξήγηση στην οποία συγκλίνουν γάλλοι αναλυτές.

«Θα περίμενε κανείς να συμμετάσχουν καθώς είναι τα φτωχότερα στρώματα. Ωστόσο, δεν έχουν κινητοποιηθεί μαζικά. Υπήρξαν σχετικά δημοσιεύματα για την αποστασιοποίηση των προαστίων, οι περισσότεροι την αποδίδουν στα χαρακτηριστικά του κινήματος στα πρώτα του βήματα. Υπήρξε βασικό μικροαστικό κίνημα. Οι μετανάστες δεν χωρούσαν εύκολα στην κινητοποίηση και τώρα που παίρνει ευρύτερη μορφή εξακολουθούν να διστάζουν» αναφέρει.

Τη ρωτάμε αν η πίεση που ασκεί η γαλλική κοινωνία μέσω των κινητοποιήσεων θα μπορούσε να οδηγήσει σε εξελίξεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Μας απαντά ότι ο Μακρόν μπορεί κάλλιστα να εμφανιστεί στο ευρωπαϊκό προσκήνιο «και να πει ότι πρέπει να χαλαρώσουν οι κανόνες γιατί υπάρχει κοινωνική πίεση που δεν μπορεί να αντέξει καμία κυβέρνηση μακροπρόθεσμα».

«Μπορεί η κινητοποίηση να λειτουργήσει καταλυτικά και ως προς την ευρωπαϊκή πολιτική συνολικά διότι όταν δύο κεφαλαιώδους σημασίας και συμβολικά και φυσιογνωμικά κράτη μέλη της ΕΕ η Γαλλία και η Ιταλία αντιμετωπίζουν τέτοια κοινωνική πίεση στο εσωτερικό τους δεν μπορεί κανείς να τις αγνοήσει ούτε μπορεί κανείς να τις απειλήσει ότι θα τις διώξει από την ΕΕ ή την Ευρωζώνη» σημειώνει.

Υπογραμμίζει μάλιστα ότι κινητοποιήσεις έχουν γίνει στο Βέλγιο και στην Ολλανδία, ακόμα και στη Γερμανία, γεγονός εξαιρετικά σπάνιο.

Σχετικά:

Από 8 έως 10 δισ. ευρώ θα κοστίσουν τα έκτακτα μέτρα που εξήγγειλε ο Μακρόν
Tags:
κίτρινα γιλέκα, Εμανουέλ Μακρόν, Γαλλία
ΠΡΟΤΥΠΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣΣΥΖΗΤΗΣΗ
ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΕΣΩ SPUTNIKΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΕΣΩ FACEBOOK