23:44 14 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟY 2019

Ημέρα Ανεξαρτησίας της Κύπρου: Τα μηνύματα της ιστορίας για το Κυπριακό

© Φωτογραφία : Aris Oikonomou/SOOC
ΚΟΣΜΟΣ
Λήψη σύντομου url
Από
0 10
Βρείτε μας

Hμέρα ανακήρυξης της Ανεξαρτησίας της Κύπρου η σημερινή, καθώς η 1η Οκτωβρίου 1960 έχει καθιερωθεί και γιορτάζεται στην Κύπρο ως εθνική επέτειος. Ποια είναι τα «μηνύματα» της ημέρας.

Μπορεί η 16 Αυγούστου του 1960 να είναι η ημερομηνία που τέθηκαν σε ισχύ οι συμφωνίες εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, ωστόσο η 1η Οκτωβρίου 1960 είναι η επίσημη ημέρα ανεξαρτησίας της Κύπρου.

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, οι Κύπριοι τιμούν τον απελευθερωτικό αγώνα των προγόνων τους ενάντια στους Άγγλους αποικιοκράτες, για το χρονικό διάστημα 1955-1959.

Εν μέσω της έντασης στην κυπριακή ΑΟΖ και της προσπάθειας επανεκκίνησης των συνομιλιών για το Κυπριακό, τιμάται η φετινή επέτειος της ανεξαρτησίας που  ήρθε ως αποτέλεσμα των συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου του 1959.

«H ανεξαρτησία της Κύπρου είναι η δύναμη, η υπόσταση του Κυπριακού ελληνισμού. Ήταν προϊόν ενός αγώνα για την ένωση που δεν ευοδώθηκε και σήμερα σηματοδοτεί μια πορεία υποχρεωτική και συνυφασμένη με την επιβίωση των Ελλήνων της Κύπρου. Το μέλλον είναι συνυφασμένο με την πορεία και το μέλλον αυτό στην νοτιονατολική μεσόγειο και τη μέση ανατολή, επισημαίνει στο Sputnik o καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης.

Και προσθέτει:

«Η Κύπρος επιβιώνει ως Ελληνισμός. Ως πατρίδα των Ελλήνων. Μία από τις κυριότερες εκφράσεις του ελληνισμού στην περιοχή. Το κυπριακό κράτος άντεξε την εισβολή, άντεξε την κατοχή του βόρειου τμήματος. Αυτή τη στιγμή πρέπει να δοθεί αγώνας όχι μόνο για να επιβιώσει ως κράτος αλλά και να απελευθερώσει τα Κατεχόμενα.  Την Κερύνεια, την Αμμόχωστο, τη Μόρφου, από τις κατοχικές δυνάμεις αλλά και από τον εποικισμό τον οποίο συζητάει η Τουρκία».

Η κρατική οντότητα της Κύπρου που δημιουργήθηκε το 1960, έχει χαρακτηριστεί ως πρωτοφανές δείγμα ενός εντελώς διαφορετικού κράτους από όσα υπήρχαν ως τότε.

Και αυτό γιατί οι συμφωνίες που τη δημιούργησαν προέβλεπαν την κηδεμονία της Κυπριακής Δημοκρατίας, από τη Μ. Βρετανία, την Ελλάδα και την Τουρκία με το δικαίωμα να επεμβαίνουν από κοινού ή το καθένα χωριστά όταν η Κύπρος απειλείται.

«Η Κυπριακή Δημοκρατία γεννήθηκε ως ένας ενδιάμεσος σταθμός, ένας συμβιβασμός. Όπως οδυνηρά παρατήρησε ο αείμνηστος Γλαύκος Κληρίδης, ήταν ένα κράτος για του οποίου τη σημαία κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να πεθάνει. Μπορεί η νέα κρατική  οντότητα να  ήταν απότοκο των θυσιών του αγώνα της ΕΟΚΑ και των Ελλήνων της Κύπρου γενικότερα, ενάντια στο Βρετανικό Στέμμα, αλλά δεν έπαυε να ήταν η υπενθύμιση μιας αποτυχίας, ενός ημιτελούς σκοπού - «Ένωση και Μόνο Ένωση», επισημαίνει στο Sputnik η Άννα Κουκκίδη-Προκοπίου, Ανώτερη Επιστημονική Συνεργάτιδα στο Κυπριακό Κέντρο Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων του Πανεπιστημίου Λευκωσίας

Και προσθέτει ότι: «κατ’ επέκταση,  αντικατόπτριζε την αδυναμία της Ελλάδας  αλλά και την επιτυχημένη βρετανική πολιτική του ‘διαίρει και βασίλευε’, η οποία φρόντισε να μετατρέψει ένα κατά τα άλλα συνηθισμένο για την εποχή αντιαποικιακό αγώνα εναντίον της Βρετανίας, σε περιφερειακή διένεξη επίδειξης εθνικής ισχύος, μεταξύ Άγκυρας και Αθήνας» .

Βάση των συμφωνιών ήταν επίσης η δημιουργία ανεξάρτητου κυπριακού κράτους που δεν μπορούσε να ενωθεί με κάποιο άλλο, με επίσημες γλώσσες την ελληνική και την τουρκική.

Επτά Ελληνοκύπριοι και τρεις Τουρκοκύπριοι Υπουργοί θα απάρτιζαν το υπουργικό συμβούλιο, ενώ προβλεπόταν η δημιουργία ενιαίου κοινοβουλίου, όπου το 70% των εδρών θα το κατείχαν οι Ελληνοκύπριοι και το 30% οι Τουρκοκύπριοι.

Επιπλέον, θα υπήρχαν δύο ακόμη κοινοβούλια ένα για κάθε μία από τις πληθυσμιακές ομάδες του νησιού, που θα ήταν επιφορτισμένα με τις αποφάσεις για τα  εκπαιδευτικά, πνευματικά και θρησκευτικά, ζητήματα των δύο κοινοτήτων.

 «Η Κυπριακή Δημοκρατία ήταν μια κρατική δομή που αντανακλούσε ξεκάθαρα την απουσία σεβασμού της άποψης της πλειοψηφίας από τους Τουρκοκύπριους, οι οποίο είχαν ευθύς εξαρχής αντιταχθεί στην επιθυμία για αυτοδιάθεση  και ένωση με την Ελλάδα του 80% του πληθυσμού του νησιού, πολεμώντας μάλιστα εναντίον τους, στο πλευρό των Άγγλων. Η συνταγματική κατοχύρωση της ποσόστωσης εις βάρος των Ελληνοκυπρίων και υπέρ των Τουρκοκυπρίων, στους οποίους η τουρκική παρέμβαση διασφάλισε ποσοστό συμμετοχής στην κυβερνητική μηχανή, που υπερτερούσε κατά πολύ της πληθυσμιακής τους αναλογίας, ήταν ακόμη ένας λόγος που απέτρεψε την ‘νομιμοποίηση’ της νέας κρατικής οντότητας στα μάτια των Ελλήνων του νησιού, οι οποίοι τρία χρόνια αργότερα θεώρησαν δίκαιη και επιβαλλόμενη την αναθεώρηση του συντάγματος- απαραίτητο στοιχείο προς βελτίωση της λειτουργίας του κράτους και των θεσμών του», προσθέτει η Άννα Κουκκίδη-Προκοπίου.

Το νέο κράτος θα είχε στρατό δύο χιλιάδων ανδρών, από τους οποίους το 60% θα ήταν Ελληνοκύπριοι και το 40% Τουρκοκύπριοι, ενώ στο νησί θα δημιουργούνταν τριμερές στρατηγείο Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου. Επιπλέον θα υπήρχε ελληνική στρατιωτική δύναμη 950 ανδρών καθώς και τουρκική 650 ανδρών αντίστοιχα που θα επιτηρούσαν από κοινού, την εγγύηση τήρησης των συμφωνιών. Το Ηνωμένο Βασίλειο, θα διατηρούσε τις βάσεις σε επτά περιοχές, καθώς και το δικαίωμα να χρησιμοποιεί το αεροδρόμιο της Λευκωσίας και το λιμάνι της Αμμοχώστου.

 «Με βάση τα πιο πάνω, εύκολα θα μπορούσε να συμπεράνει κανείς ότι το κυπριακό είναι ένα πρόβλημα που γεννήθηκε μαζί με το ίδιο το κυπριακό κράτος στη Ζυρίχη το 1960 και όχι αργότερα. Παρόλα ταύτα, σήμερα η Κυπριακή Δημοκρατία, σε ένα διεθνές σύστημα κρατών, αποτελεί τη μοναδική ασπίδα προάσπισης των κυπριακών συμφερόντων και ως τέτοια πρέπει να εκλαμβάνεται από την κυπριακή ηγεσία. προσθέτει η Άννα Κουκκίδη-Προκοπίου.

Και συνεχίζει:

«Το επίφοβο, με τα πλείστα σχέδια λύσης που έχουν συζητηθεί μέχρι σήμερα, πηγάζει κι από την παρουσία  μεταβατικής περιόδου, η οποία θέτει την υπάρχουσα κυπριακή κρατική οντότητα υπό αμφισβήτηση, με απουσία δυνατότητας επιστροφής στο προηγούμενο κρατικό καθεστώς, εάν κι εφόσον η δημιουργία ενός νέου κρατικού μορφώματος καταρρεύσει. Ας έχουμε καλά υπόψη ότι εάν κάτι τέτοιο συμβεί,  λαός χωρίς κράτος είναι στην ουσία ένας ανύπαρκτος λαός»,

Η επίσημη ιστορία αναφέρει ότι στη Ζυρίχη, Ελλάδα και Τουρκία συμφώνησαν να υποστηρίξουν την είσοδο της Κυπριακής Δημοκρατίας στο ΝΑΤΟ.

Σύμφωνα με επικριτές των συμφωνιών, τότε ξεκίνησε μια διαδικασία για την ολοκλήρωση της διχοτόμησης το 1974, στην οποία το ΝΑΤΟ και οι Αμερικανοί πρωτοστάτησαν και την καθοδήγησαν,

Ένα άλλο βασικό μήνυμα της σημερινής μέρας, υπογραμμίζει η Άννα Κουκκίδη-Προκοπίου:

«Αν μια μελλοντική λύση του κυπριακού  αγνοήσει τις θεμελιώδεις αρχές του δικαίου, παραβιάζοντας τα ανθρώπινα δικαιώματα, θα στερείται νομιμοποίησης στα μάτια των πολιτών του κράτους, οι οποίοι θα αδυνατούν να το υπερασπιστούν μακροπρόθεσμα, εάν πιστεύουν ότι  η τάξη πραγμάτων την οποία βιώνουν πηγάζει από την αδικία και τη βίαιη επιβολή τετελεσμένων από τη μία πλευρά στην άλλη. Εάν υποχωρήσεις σε θέματα αρχής, παύεις να έχεις αρχές. Κι αυτό είναι κάτι που ενστικτωδώς αντιλαμβάνονται καλά οι πολίτες σε μια δημοκρατία, πολύ καλύτερα από ότι το αντιλαμβάνεται πολλές φορές η σημερινή κυπριακή ηγεσία».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Συνάντηση Δένδια – Χριστοδουλίδη: «Η Τουρκία δεν βοηθάει στην επανέναρξη των διαπραγματεύσεων»

Συνεκμετάλλευση φυσικού αερίου πριν από τη λύση του Κυπριακού;

Ώρα μηδέν για το Κυπριακό: «Στο χειρότερο σημείο οι εξελίξεις»

Tags:
συμφωνία, Ζυρίχη, Τουρκία, Ελλάδα, εθνική επέτειος, επέτειος, ανεξαρτησία, Κύπρος
ΠΡΟΤΥΠΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣΣΥΖΗΤΗΣΗ
ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΕΣΩ FACEBOOKΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΕΣΩ SPUTNIK