20:03 04 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟY 2020
LIFESTYLE
Λήψη σύντομου url
0 0 0
Βρείτε μας

Η Χάρις Αλεξίου πρόσφατα ανακοίνωσε την αποχώρησή της από το τραγούδι και η Δέσποινα Βανδή δημοσιοποίησε τα λόγια που θα ήθελε να της πει και δεν το έκανε ποτέ.

Εξομολόγηση καρδιάς έκανε η Δέσποινα Βανδή με μια ανάρτησή της στο Instagram, δημοσιοποιώντας τα λόγια που θα ήθελε να πει στη Χαρούλα Αλεξίου, η οποία πρόσφατα ανακοίνωσε την αποχώρησή της από το τραγούδι, και δεν το έκανε ποτέ. 

Συγκεκριμένα, η Βανδή ανάρτησε μια φωτογραφία της Αλεξίου και έγραψε στο Instagram:

«Καβάλα 1979: Στο σχολείο θυμάμαι να ζωγραφίζω AC/DC πάνω στο θρανίο και στις μαθητικές μου τσάντες! Ωστόσο, κάθε φορά που πήγαινα στο σπίτι της αδελφής μου, άκουγα τις δικές της μουσικές! Ο πρώτος δίσκος με ελληνικά τραγούδια που κράτησα στα χέρια μου, ήταν εκείνος της Χαρούλας και του Μάνου Λοΐζου, "Όλα σε θυμίζουν". Αν και δεν με αφορούσε ιδιαίτερα το ελληνικό τραγούδι εκείνη την περίοδο, η φωνή αυτής της γυναίκας διείσδυε με έναν αδιευκρίνιστο τρόπο στην παιδική ψυχή μου».

Η ίδια συνέχισε:

«Θεσσαλονίκη: Στην επόμενη σκηνή θα σας πάω σε ένα κατάμεστο θέατρο στο Θέατρο Δάσους! Φοιτήτρια εγώ, ανυποψίαστη, θυμάμαι να φτάνω καθυστερημένα και να μπαίνω με βουρκωμένα μάτια μόνο με το άκουσμα της φωνής της! Η δική μου φωνή, πάλι, εκείνη τη νύχτα έκλεισε, καθώς ήμουν από κάτω και ούρλιαζα για το τραγούδι που θα 'θελα να ακούσω, την "Μπαλάντα της Ιφιγένειας"! Δεν το είπε ποτέ! Από εκείνη τη συναυλία δεν άργησα και πολύ να ξεκινήσω το δικό μου ταξίδι! Ούτε άργησε και η στιγμή που κατέβηκα στην Αθήνα!».

Έπειτα, η Βανδή θυμήθηκε τις πρώτες στιγμές της καριέρας της στην Αθήνα:

«Αθήνα 1995: Τα πρώτα μου Χριστούγεννα με βρίσκουν σε ένα μικρό διαμέρισμα με ένα κρεβάτι, έναν καναπέ, ένα τραπέζι και... τον σκύλο μου! Μόνη σε μια άγνωστη πόλη, όπου και οι 2-3 άνθρωποι που γνώριζα ήταν με τις οικογένειες τους -μέρες που ήταν- και σε μια γειτονιά που ακόμα την περπατούσα για να τη μάθω. Με πήρε το παράπονο, "Πανσέληνος" σε ένα "Μινοράκι"».

Ακολούθως, η Βανδή χαρακτήρισε τη φωνή της Αλεξίου ως «καταφύγιο», τονίζοντας το εξής:

«Τα χρόνια περνούσαν και όσο κι αν απολάμβανα ή και χανόμουν μέσα στη δίνη των όσων ζούσα, για εμένα η Χαρούλα Αλεξίου δεν ήταν ένα απλό σημείο αναφοράς για το πώς πρέπει να ερμηνεύεται το λαϊκό τραγούδι! Ήταν καταφύγιο! Η φωνή της είχε μια θέρμη που συνδεόταν με την ψυχή, μια θλίψη που είχε τις σωστές αποχρώσεις! Η χαρά ειπωνόταν με μια αληθινή εξωστρέφεια και ο έρωτας με την υπόσχεση μιας μεγάλης αλήθειας και άλλοτε με ένα σαγηνευτικό παράπονο! Η Χαρούλα Αλεξίου ερήμην της χρωμάτισε πολλές σελίδες της ζωής μου! Δεν έτυχε ποτέ να τη γνωρίσω και από συστολή δεν το επεδίωξα. Ήθελα να την έχω μέσα μου όπως εγώ τη φανταζόμουν από 10 χρόνων».

Τέλος, η Βανδή ολοκλήρωσε την εξομολόγησή της στο σήμερα:

«2020, ακόμα Αθήνα: Σε ευχαριστώ για όσα με έκανες και με κάνεις να νιώθω χρόνια τώρα, άθελα σου και ηθελημένα μου! Έτσι! Γιατί ήθελα μια μέρα να σ' τα πω...».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Καβάλα 1979... Στο σχολείο θυμάμαι να ζωγραφίζω AC/DC πάνω στο θρανίο και στις μαθητικές μου τσάντες!Ωστοσο κάθε φορά που πήγαινα στο σπιτι της αδελφής μου άκουγα τις δικές της μουσικές! Ο πρώτος δίσκος με ελληνικά τραγούδια που κράτησα στα χέρια μου ήταν εκείνος της Χαρουλας και του Μανου Λοιζου! «Όλα σε θυμίζουν»... Αν και δε με αφορούσε ιδιαιτερα το ελληνικό τραγούδι εκείνη την περιοδο, η φωνή αυτής της γυναίκας διείσδυε με έναν αδιευκρίνιστο τρόπο στην παιδική ψυχή μου! Θεσσαλονικη... Στην επόμενη σκηνή θα σας πάω σε ένα κατάμεστο θέατρο στο θέατρο Δάσους! Φοιτήτρια εγώ, ανυποψίαστη,θυμάμαι να φτάνω καθυστερημένα και να μπαίνω με βουρκωμένα ματια μόνο με το άκουσμα της φωνης της! Η δικη μου φωνή πάλι εκείνη τη νύχτα έκλεισε καθώς ήμουν από κάτω και ούρλιαζα για το τραγούδι που θα θελα να ακούσω! «Την μπαλάντα της Ιφιγένειας»! Δεν το είπε ποτε! Από εκείνη τη συναυλία δεν άργησα και πολύ να ξεκινησω το δικό μου ταξίδι! Ούτε άργησε και η στιγμή που κατέβηκα στην Αθήνα! Αθήνα 1995... Τα πρώτα μου Χριστούγεννα με βρίσκουν σε ένα μικρό διαμέρισμα με ένα κρεβατι ,έναν καναπέ, ένα τραπέζι και..τον σκύλο μου! Μόνη σε μια άγνωστη πόλη όπου και οι 2-3 άνθρωποι που γνώριζα ήταν με τις οικογένειες τους-μέρες που ήταν - και σε μια γειτονιά που ακόμα την περπατούσα για να τη μάθω...με πήρε το παράπονο «πανσέληνος» «σε ένα μινορακι»... Τα χρονια περνούσαν και όσο κι αν απολάμβανα η και χανόμουν μέσα στη δίνη των όσων ζούσα για μένα η Χαρουλα Αλεξιου δεν ήταν ένα απλό σημείο αναφοράς για το πως πρέπει να ερμηνευεται το λαϊκό τραγουδι!Ήταν καταφύγιο! Η φωνή της είχε μια θερμη που συνδεόταν με την ψυχή, μια θλίψη που είχε τις σωστές αποχρώσεις! Η χαρά ειπωνοταν με μια αληθινή εξωστρέφεια κι ο έρωτας με την υπόσχεση μιας μεγάλης αλήθειας και άλλοτε με ένα σαγηνευτικό παράπονο! Η Χαρουλα Αλεξιου ερήμην της χρωμάτισε πολλές σελίδες της ζωής μου! Δεν έτυχε ποτε να την γνωρίσω! Και από συστολή δεν το επεδίωξα! Ήθελα να την έχω μέσα μου όπως εγώ τη φανταζομουν από 10 χρονων... 2020 ακόμα Αθήνα... Σε ευχαριστώ για όσα με εκανες και με κανεις να νιώθω χρονια τώρα...άθελα σου...και ηθελημένα μου! Έτσι! Γιατι ήθελα μια μέρα να στα πω...

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Despina Vandi (@desp1navandi) στις

Tags:
τραγούδι, Χάρις Αλεξίου, Δέσποινα Βανδή
ΠΡΟΤΥΠΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣΣΥΖΗΤΗΣΗ
ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΕΣΩ SPUTNIKΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΕΣΩ FACEBOOK