16:53 03 ΙΟΥΝΙΟY 2020
ΠΡΟΣΩΠΑ
Λήψη σύντομου url
Από
Κορονοϊός: Όλες οι ειδήσεις για την πανδημία (1999)
0 10
Βρείτε μας

Μια Ελληνίδα ζωγράφος που ζει στη Γαλικία και μια Ισπανίδα βοηθός νοσηλεύτρια μιλούν για την καθημερινότητα σε μια από τις πιο σκληρά μαστιζόμενες από την πανδημία χώρες.

Την προηγούμενη εβδομάδα στην Ισπανία ο αριθμός των νεκρών από τον νέο κορονοϊό έφτασε στο ζενίθ του αγγίζοντας, μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο, τους 950. Από τότε βρίσκεται σε καθοδική πορεία, ωστόσο η σκληρά μαστιζόμενη αυτή χώρα, που ήδη μετρά 13.055 θανάτους και 135.032 κρούσματα από τον COVID-19, φαίνεται να έχει ακόμα πολύ δρόμο μέχρι την έξοδο από την πανδημία.

Οι Ισπανοί ζουν καταστάσεις που μοιάζουν να έχουν βγει από ταινία δυστοπίας – είναι ενδεικτικό ότι στη Μαδρίτη ο στρατός εντόπισε σε γηροκομεία εγκαταλελειμμένους ηλικιωμένους, κάποιοι από τους οποίους είχαν πεθάνει αβοήθητοι στα κρεβάτια τους. Πώς διαχειρίζεται ο κόσμος τον ζόφο και τον φόβο, σε συνδυασμό με τη μοναξιά, την ανία και τις πρακτικές δυσκολίες της καραντίνας; Δύο γυναίκες από τη Γαλικία, στα βορειοδυτικά της χώρας, η βοηθός νοσηλεύτρια Μαρία Κουζίγιας Μεχούτο και η ζωγράφος Σούλα Ρεπάνη, Ελληνίδα που ζει στην Ισπανία εδώ και δεκαετίες με τον σύντροφό της Μιγέλ, επίσης ζωγράφο και συγγραφέα, μίλησαν στο Sputnik.

Μαρία Κουζίγιας Μεχούτο, νοσηλεύτρια:

«Έχω στενή σχέση με την Ιταλία, στην οποία μάλιστα είχα ταξιδέψει τον περασμένο Νοέμβριο για να επισκεφτώ έναν φίλο, τον Μαξ, που ζει στο Μιλάνο, στο επίκεντρο της πανδημίας. Από την αρχή παρακολουθώ όλα όσα συμβαίνουν εκεί, μαζί με τον Μαξ, ο οποίος μου περιγράφει ότι η κατάσταση είναι ζοφερή, φοβερή, ότι ζει σε μια πόλη φάντασμα.

Από την αρχή φοβόμουν, ήμουν σίγουρη ότι η πανδημία θα ερχόταν και στην Ισπανία.

Εργάζομαι στον τομέα της υγείας, ως βοηθός νοσηλεύτρια σε διάφορα νοσοκομεία, όπου απασχολούμαι με συμβάσεις ορισμένου χρόνου.

Την πρώτη εβδομάδα του Μαρτίου, ενώ εργαζόμουν στην εξωτερική μονάδα ηχοκαρδιογραφημάτων ενός νοσοκομείου στην Κορούνια, έφτασε από τη Μαδρίτη ο πρώτος ασθενής με COVID-19. Από τα τέλη Φεβρουαρίου, ενώ στη Μαδρίτη είχαν αρχίσει ήδη να μιλούν για υγειονομική κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, είχα αντιληφθεί πόσο εύκολα μεταδίδεται ο νέος κορονοϊός.

Από τις 10 έως τις 25 Μαρτίου εργάστηκα σε μαιευτήριο βοηθώντας σε γέννες. Από τις πρώτες μέρες μάς έδωσαν κατευθυντήριες γραμμές του τι θα κάναμε αν υποδεχόμασταν γυναίκες θετικές στον COVID-19, ενώ το πρωτόκολλο άλλαζε καθημερινά. Στις 14 Μαρτίου μπήκαμε με εντολή της κυβέρνησης σε καραντίνα. Ήταν η πρώτη μέρα που βίωσα τόσο έντονα τη σοβαρότητα της κατάστασης, ποτέ στη ζωή μου δεν είχα ξανανιώσει έτσι.

Ζω με τη μητέρα μου σε ένα χωριό, σε απόσταση 11 χιλιομέτρων από την πόλη. Στη δουλειά μου πήγαινα με ποδήλατο, για βάρδιες των 14 ωρών, στη διάρκεια των οποίων υπέφερα που περνούσα τόσο χρόνο εκτός σπιτιού, καθώς η μητέρα μου είναι 85 ετών και αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα υγείας. Παράλληλα, ακόμα πενθούμε τον πατέρα μου, που χάσαμε τον περασμένο Σεπτέμβριο.

Στο μαιευτήριο ένιωσα τις αντιθέσεις της ζωής, βλέποντας μωρά να συνεχίζουν να έρχονται στον κόσμο, φέρνοντας γαλήνη και ελπίδα.

Εδώ και παραπάνω από μία εβδομάδα έχω σταματήσει να εργάζομαι. Αφού ενημέρωσα τους εργοδότες μου σχετικά με τα προβλήματα υγείας της μητέρας μου, βρίσκομαι σε αναστολή εργασίας. Φοβάμαι για εκείνη, όπως φοβάμαι και για εμένα, γιατί ο καθένας μας μπορεί να πέσει θύμα. Ο ιός είναι πιο επικίνδυνος για τους ηλικιωμένους, αλλά ακόμα και νέοι πεθαίνουν

Ωστόσο, η ζωή μου στο χωριό δεν έχει αλλάξει πολύ στη διάρκεια της καραντίνας. Έχω δύο κότες, δύο φρέσκα αυγά τη μέρα, μας φέρνουν στο σπίτι το ψωμί, και έτσι βολευόμαστε.

Αν και δεν κατηγορώ αποκλειστικά την κυβέρνηση, αντιδράσαμε καθυστερημένα, παρόλο που βλέπαμε την κατάσταση στη γειτονική Ιταλία. Οι καθημερινές πτήσεις συνεχίστηκαν, το ίδιο και οι αγώνες ποδοσφαίρου, οι συγκεντρώσεις του Vox (ένα νέο ακροδεξιό κόμμα με εκπροσώπηση στη Βουλή), ενώ έγινε και μια μεγάλη κινητοποίηση, στις 8 Μαρτίου, για την Ημέρα της Γυναίκας… διαπράχθηκαν πολλά λάθη.

Άλλες χώρες, όπως η Ελβετία, η Ελλάδα, προχώρησαν νωρίτερα σε καραντίνα, με μεγάλη επιτυχία.

Είναι επίσης σίγουρο ότι από άποψη υγειονομικών μέτρων, μέσα στην άγνοιά μας δεν ξέραμε πώς να αντιδράσουμε, τα πρωτόκολλα άλλαζαν μέρα με τη μέρα, για παράδειγμα πρώτα μάς έλεγαν να φοράμε μάσκες, μετά όχι… Επιπλέον, όπως λέει μια φίλη γιατρός, δεν γίνονται επενδύσεις στον τομέα της δημόσιας υγείας, και τώρα συμβαίνουν όλα αυτά».

© Φωτογραφία : Maria Cousillas Mejuto
Μαρτυρίες από την Ισπανία: Η Μαρία Κουζίγιας Μεχούτο με τη μητέρα της

Σούλα Ρεπάνη, ζωγράφος:

«Από το Σαββατοκύριακο στα μέσα Μαρτίου, που επιβλήθηκε απαγόρευση κυκλοφορίας στην Ισπανία, μπορείς να βγεις έξω μόνο όταν είναι απολύτως αναγκαίο, για παράδειγμα για να προμηθευτείς τρόφιμα, φάρμακα ή να επισκεφτείς το νοσοκομείο σε περίπτωση ανάγκης.

Δυστυχώς στην Ισπανία δεν επιτρέπεται η υπαίθρια άθληση. Στην Ουρένσε, κοντά στην οποία ζω, τα "παλιά χρόνια" πολλοί κάτοικοι αθλούντο κατά μήκος του ποταμού της πόλης, πήγαιναν για τρέξιμο, ποδήλατο ή περπάτημα, αλλά τώρα αυτό έχει απαγορευτεί.

Νομίζω τα μέτρα στην Ισπανία πάρθηκαν σχετικά αργά, γιατί ήταν δύσκολο να συλλάβεις την έκταση του προβλήματος. Από την άλλη, μου φαίνεται υπερβολή, στο πλαίσιο των περιοριστικών μέτρων, να μην μπορεί κάποιος εδώ να βγει μόνος του να περπατήσει, να τρέξει.

Αυτό που κάνουν άλλα κράτη, όπως το Βέλγιο, η Ελλάδα, όπου οι πολίτες μπορούν να βγουν έξω να αθληθούν, το θεωρώ όχι απλώς σωστό αλλά απαραίτητο για την ψυχική υγεία. Γιατί υγεία είναι κι αυτό, να διατηρείς ένα μίνιμουμ των προσωπικών σου ελευθεριών. Είναι τόσο αυστηρά αυτά τα μέτρα, που αγγίζουν τα όρια του αστείου. Ας πούμε, μια φίλη βγήκε με τον άντρα της και τα σκυλάκια τους βόλτα και η αστυνομία τούς έκανε κατευθείαν παρατήρηση, παρόλο που είναι ανδρόγυνο. Σίγουρα πρέπει να υπάρχουν αυστηρά μέτρα, αλλά να είναι ανάλογα της απειλής.

Η ψυχολογία μου είναι πολύ περίεργη. Όχι κακή -δεν μπορώ να πω ότι υποφέρω- αλλά περίεργη. Δεν ξέρεις πώς να διαχειριστείς αυτή τη νέα εμπειρία, δεν υπάρχει προηγούμενο να μπορείς να ανατρέξεις. Είναι κάτι πρωτόγνωρο για όλους μας. Κυρίως δεν ξέρεις πώς θα εξελιχθεί, όχι μόνο ποιες επιπτώσεις θα έχει ο ιός στην υγεία, αλλά από κάθε άποψη. Μόνο σε πραξικοπήματα είχαμε αφαίρεση της ατομικής ελευθερίας εμείς που ζήσαμε τη δικτατορία. Είναι μια παγερή αίσθηση.

Το περασμένο καλοκαίρι είχα επισκεφτεί την Ελλάδα και αφότου γύρισα ζωγράφιζα με ενθουσιασμό, αλλά τράβηξα χειρόφρενο απότομα. Μάλιστα, στις 6 Μαρτίου είχα εγκαινιάσει και μια έκθεση: ήταν ωραία, ήρθε κόσμος και φαινόταν ότι θα πήγαινε πολύ καλά, αλλά σε μία εβδομάδα έκλεισε. Μια κριτικός τέχνης μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι ήθελε να γράψει κάτι για τη δουλειά μου αλλά δεν πρόλαβε να τη δει με την ησυχία της κι εγώ, αναγκαστικά, της έστειλα τα έργα ένα ένα σε φωτογραφίες.

Με έκοψε στα δύο αυτό το πράγμα. Σκέφτεσαι: ακόμα και όταν τελειώσει, θα έχει ο κόσμος διάθεση να πάει να δει έργα τέχνης και ίσως να τα αγοράσει; Μακάρι! Άλλωστε η τέχνη είναι το μόνο αντίδοτο αυτή τη στιγμή, μπορεί να μας κάνει να δούμε μια άλλη διάσταση της ζωής, να μας βοηθήσει, να μας δώσει χαρά.

Φυσικά και υπάρχει φόβος στην Ισπανία. Μου κάνει εντύπωση που ακόμα και στο χωριό όπου ζω, ηλικιωμένοι κυκλοφορούν μόνοι με μάσκα στο δρόμο.

Εμένα με στεναχωρεί που γιος μου έχει εγκλωβιστεί στην Ελλάδα. Την επισκέφτηκε αρχές Μαρτίου και δεν πρόλαβε να γυρίσει, θα ήταν πολύ ριψοκίνδυνο. Θα πήγαινε και η Ισπανίδα κοπέλα του να τον βρει στην Ελλάδα, αλλά δεν πρόλαβε. Οπότε λείπει σε όλους μας.

Κατά τα άλλα, η δική μας ρουτίνα, εμένα και του άντρα μου, δεν έχει αλλάξει δραστικά. Τα εργαστήριά μας είναι μέσα στο σπίτι. Έχουμε το κτήμα μας, που βγαίνουμε και το περιποιούμαστε – το σπίτι βρίσκεται μέσα στο κτήμα. Ο Μιγέλ, αφού έγραψε ένα βιβλίο, που περιμένει τώρα να εκδοθεί, άρχισε ξανά να ασχολείται με τη ζωγραφική. Ελπίζω τουλάχιστον από αυτή την κατάσταση να βγούνε καινούριες δημιουργίες.

Το να ζεις σε χωριό και να έχεις μια αυλή και ένα σπίτι που το βλέπει ο ήλιος όλη μέρα δεν συγκρίνεται με το να ζεις σε διαμέρισμα στην πόλη, που μπορεί να είναι και τυφλό, να βλέπει στον ακάλυπτο.

Φίλοι από Μαδρίτη μού λένε ότι εκεί είναι φρίκη. Δύσκολα βρίσκεις οικογένεια που να μην έχει κάποιο κρούσμα. Μερικοί έχουν σαλτάρει, κλεισμένοι σε διαμερίσματα. Μια φίλη έχει στο σπίτι της μόνο ένα ή δύο παράθυρα, που βλέπουν σε κοινόχρηστο χώρο. Δεν περνάει ούτε μία αχτίδα ήλιου.

Εμείς που ζούμε στην αραιοκατοικημένη Γαλικία, που είναι η ερημωμένη Ισπανία, όπου έχουν εγκαταλειφθεί χωριά, σκεφτόμαστε ότι είμαστε οι προνομιούχοι. Τελικά αυτό το μοντέλο ζωής που έχει επιβληθεί, να ζούμε συσσωρευμένοι κατά εκατομμύρια σε πόλεις, αποδεικνύεται ότι δεν είναι υγιεινό, ούτε βιώσιμο. Αποδεικνύεται ανέφικτο».

© Φωτογραφία : Sula Repani
Μαρτυρίες από την Ισπανία: Η Σούλα Ρεπάνη με τον σύζυγό της
Θέμα:
Κορονοϊός: Όλες οι ειδήσεις για την πανδημία (1999)

Σχετικά:

Έλληνας προπονητής στη Σουηδία για κορονοϊό: Η Στοκχόλμη ετοιμάζεται να συναντήσει το θάνατο
«Εδώ είναι κόλαση»: Έλληνας γιατρός περιγράφει την κατάσταση με τον κορονοϊό στις ΗΠΑ
Έλληνας με κορονοϊό περιγράφει τον εφιάλτη που πέρασε σε νοσοκομείο στο Λονδίνο - Βίντεο
Tags:
νοσηλεύτρια, ζωγράφος, Μαδρίτη, φόβος, νεκροί, κρούσματα, πανδημία, κορονοϊός, απαγόρευση κυκλοφορίας, καραντίνα, Ισπανία
ΠΡΟΤΥΠΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣΣΥΖΗΤΗΣΗ
ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΕΣΩ SPUTNIKΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΕΣΩ FACEBOOK